Sabah uyandık, Doğan sordu: Saat kaç?

6:20 dedim.

Yoo, benim saatim 7:20 dedi, sevinerek.

Aa, evet, ben saatimi ileri almadım dedim.

Sonradan o düzeltti: Bir dakika yaa, saatler ileri alınmadı ki… Yarın alınacak. Sınav yüzünden.

Ne sınavı? Nasıl yani? Şaka yapıyorsun herhalde dedim. İnanamadım, inanmak istemedim.

Senelerdir Mart ayının son pazarı (ya da işte kaçıncı pazarıysa, PAZAR günü olduğu kesin) yapılan yaz saatine geçiş uygulaması, YGS adı verilen ve artık ipin ucunu kaçırdığımdan sadece üniversite sınavı olduğunu anladığım ama daha fazla detay bilmediğim bir sınav yüzünden bir gün sonraya ertelenmiş. Üstelik Meclis kararıyla.

Bir hafta önceye ya da sonraya da değil. Bir gün sonraya.

Yani bir iş gününe.

Yani, yarın sabah işlerine giderken bir saat az uyku uyumuş olacak insanlar. İş gününde yapılan değişikliğe bakın siz! Üniversite adaylarının kafası karışmasın, ama iş gücünün verimi düşsün!

Ha, o kadar dertse bir hafta sonra yap bu işi. Bak, Amerika iki hafta önceden geçti yaz saati uygulamasına. Ya da sınavı başka haftaya koy. Sene başında belirlenmiyor mu müfredat, neyin? Cevap: Belirlenmiyor tabii. Gömlek değiştirir gibi sistem değiştirdiğimiz için.

Sabahtan beri Facebook ve Twitter’da gülme krizi geçiriyorum. Herkes birbirine saati soruyor.

Bilgisayarımın ekranı şu anda 11:44 gösteriyor. Ama yanlış, çünkü saat aslında 10:44. Daha doğrusu 11:44, ama bugünlük 10:44.

***

Dün akşam televizyona boş boş bakarken bir yerli dizide bir bilgisayar ekranı gösteriyorlar. Kız internette arama yapacak, tabii ki Google’da. Ve fakat Google’ın üstü buğulu. Maazallah, şimdi reklamı falan olursa, aman Google’a para kazandırmayalım.

Ya, biz kendimizi ne sanıyoruz Alla’sen? Bu kadar megalomanyak bir millet olmayalım, n’olur! Google, Türk dizisinden gelecek birkaç tıkla ihya mı olacak??

***

Televizyonlardaki sigara görüntülerinin buğulanması da ayrı bir komedi. Adamın ne içtiği belli, havaya uçan duman ortada, ama ağzına götürdüğü anı sakın kimse görmesin!

Sen geçirdiğin sigara yasağını delen işletmelerin takibini yapma; John Wayne’in ağzına götürdüğü sigarayı buğula.

Komik. Trajikomik.

Kısaca bu haftamın semptom listesi şöyle:

• Gece ağrılarım beni uykumdan etmeye devam ediyor.
• Karnım patlayacak hissine bir de şimdi sanki karnımın içinde bir şeyler yırtılıyormuş hissi eklendi.
• Emrem’in tekmeleri karnımı geçti, belime doğru giden yan taraflarıma kadar uzanıyor, herhalde içimde gerinip duruyor ya da boyu uzadı artık
• Mide yanmalarım devam ediyor. Dayanılmaz olunca doktorun izin verdiği “Tums” adlı pastilden alıyorum, günde iki taneyi geçmemeye çalışıyorum.
• Tam burun kanamalarım bitti derken bu hafta geri geldi. Havalar çok ısındı diye klima açtık herhalde ondan olsa gerek diye düşünüyorum
• Unutkanlık halim bitti zannediyordum, o da geri geldi bu hafta. Havuza girerken güneş gözlüğümü çıkarmayı unuttuğum yetmiyormuş gibi bir güzel bir uçtan bir uca kafam içeride serbest stil yüzdüm. Herhalde beni görenler çok gülmüştür, fark ettiğimde hiç bir şey olmamış gibi davranıp etrafıma bakmamaya gayret ettim.
• Tüm hamileliğim boyunca yaşamadığım bir duygu ile karşı karşıya kaldım bu hafta. Canım bir şeyler çekiyor ve çektiği an muhakkak yemek zorundayım. Geçen gece yarısı canım McDonalds’in çikolata soslu sundae’sinden istedi, hiç üşenmeyip eşimi de ikna ettim gittik aldık; sonra sabahın körü canım pancake istedi, evde de hazır karışımı kalmamış, hiç üşenmedim internetten tarifini araştırdım ve sıfırdan yaptım. Umarım buralarda bulamayacağım bir şeyler istemem. Şimdi taktım börek yapmaya Pazartesi günü ilk iş Türk bakkalına gidip yufka alacağım.

Bu hafta yine yakın ailemin onu yapma şu ya da bu olur diyerek beni endişelendirdiği birkaç durum yaşadım, eminim çoğu boş endişe ama bir kere birisi söyledi mi insan takıyor kafaya. Baktım eşim işten akşamları geç geliyor yürüyemiyoruz ben de sabah yürümelerine başladım, bir de ısınan havadan faydalanarak yüzmeye başladım. Anneme yüzüyorum dediğimde hemen evham etti benim de içime kurt düşürdü; aman kızım öyle kulaçlı yüzme bebek göbek bağından çıkar dedi. Hay Allah’ım! Her türlü derdime cevap olan “What to Expect When Expecting” kitabıma sarıldım ama burada yüzme pozisyonları ile ilgili bir açıklama bulamadım. Annem bir de karnına çok güneş gelmesin dedi acaba bu da mı boş bir endişe yoksa hakikaten fazla güneş ışığı bebişimi rahatsız eder mi? Allahtan bu hafta doktor randevum var, tüm sorularımı not ediyorum, yine elimde yarım sayfa bir liste oluştu bile.

Dün de araba ile bir yere gidiyordum kayınvalidem aradı, onlar da araba kullanmama takmış durumdalar özellikle de eşimin anneannesi aman kızım araba kullanma ani fren falan olur bak başına bir şey gelir, ben de baktım ne desem ikna olacağı yok tamam anneanneciğim deyip geçiştirdim. Okuduklarıma göre kendimi rahatsız hissetmediğim ve doğum durumunda olmadığım sürece araba kullanmamın bir zararı yok ama her türlü ihtimale karşı bir doktoruma danışacağım. Şu an araba kullanırken tek rahatsızlık veren emniyet kemerinin karnımın altına bastırması, onu da elimle gevşetip tutuyorum o kadar sıkıntı vermiyor.

Geçen hafta başlayan bebek arabası (puset) arayışım bu hafta da devam etti. Bu hafta gördüğüm modeller: Stokke, Uppababy, Mutsy ve Bugaboo Bee. Sizlerin de tavsiyesi üzerine benim için önemli olan olmazsa olmazlar üzerinde yoğunlaştım ve şöyle bir liste oluştu: Kolay kapanıp arabaya yüklenebilir olması, altında eşyaları koymak için geniş bir hazne olması, kullanımının kolay olması, tutma kolunun uzayabiliyor olması, çocuğun 3-4 yaşına kadar taşınabiliyor olması, koltuk kısmının iki yönlü takılabiliyor olması, koltuğun yumuşak olması, farklı bebek araba koltuk markalarıyla (Graco gibi) adaptör yoluyla kullanılabiliyor olması.

Gördüğüm tüm modeller içinde en çok beğendiğim ve aradığım özelliklerin hepsini bulduğum Uppababy’nin Vista modeli oldu. Çok ucuz bir puset değil ama ekstradan bebek arabasını aldığınız zaman beşik parçası da beraberinde geliyor ve diğer birçok arabaya oranla 2 yıl da garantisi var. Büyük bir olasılıkla eğer başka bir model aklımı çelmezse seçimimi bundan yana kullanacağım.

Bu hafta dayanamayıp bebişime epeyce bir kıyafet aldım, birçoğunuz belki duymuştur burada Carter’s diye bir bebek giyim markası var. Ürünleri hem kaliteli, her bütçeye uygun, hem de çok çeşit sunuyor. O gün bir alışveriş merkezine gitmişken bakınayım dedim bir de ne göreyim indirim yapmışlar! Hem de öyle böyle değil, her şey yüzde 40-50 indirimde. Dayanamadım, bir torba kıyafet topladım, hepsi de birbirinden sevimli. Ama bir erkek çocuğu anne adayı olarak kız bebek kıyafetlerinin çeşit olarak erkek kıyafetlerinin iki katı daha çok olduğunu görünce üzüldüm şahsen. Ne yani kız bebeklerin güzel giyinmeye hakkı var da erkek bebeklerin yok mu? İçinizde kız bebek bekleyen varsa daha başlamadınızsa alışveriş çılgınlığına hazırlanın derim.

Haftaya doktor randevum dışında heyecanla beklediğim baby shower’ım ve bir de doğum öncesi eğitim programı dâhilinde kayıt olduğum hazırlık kurslarının ilki olan emzirme dersi var. Bakalım baby shower’ım nasıl geçecek, organize eden arkadaşım plan hakkında ser veriyor sır vermiyor; ne tür oyunlar ve sürprizler beni bekliyor merak ediyorum. Emzirme kursu haftaya Pazar günü, onu anca iki hafta sonraki yazımda anlatabilirim, ama haftaya kısmetse size baby shower’ımdan detaylar geçerim.

Hepinize iyi haftalar diliyorum.

Gece Gelen Konuklar, özellikle de 3 yaş civarında canavar-hayalet korkusu yaşamaya başlayan miniklere yönelik harika bir kitap.

Deniz’le bu kitabı okumaya başlayalı bayağı oluyor. Kitapçıya gittiğimiz bir gün, çizgi film kahramanlarının olduğu gereksiz bir kitabı almak için tutturmuştu. Ben de -o sıralar hayalet ve benzeri yaratıklara olan korkuyla karışık ilgisini bildiğimden- içini okumasam da Fatih Erdoğan ismine güvenerek “Deniz, bak burada canavarlı bir kitap var!” diyerek sürmüştüm önüne. Tabii ki de başarılı olmuş, ve diğer kitap yerine bunu alıp çıkmıştık.

Gece Gelen Konuklar‘ın yazarı, Mavibulut Yayıncılık’ın da sahibi olan ve Düşevi‘ne her gittiğimizde yeni bir kitabıyla karşılaşmaktan mutluluk duyduğum Fatih Erdoğan. Şimdiye kadar hangi kitabını alsak Deniz büyük bir ilgiyle okudu. Erdoğan çocukların ilgisini çekecek noktaları çok iyi yakalıyor; konuyu kafiyeli dizelerle, sade ama sıkıcı olmayan, merak uyandıran bir şekilde anlatıyor.

Kitapta, (rüyasında) annesi, babası ve ablası gezmeye giden, kendisi de evde yalnız kalınca sırasıyla canavar, hayalet, öcü ve en sonunda da iğneci evine ziyarete gelen bir çocuğun hikayesi anlatılıyor. Canavar, hayalet ve öcü çocukların artık kendilerinden korkmadığından dert yanıyorlar. İğneci de büyüklerin çocukları hep kendisiyle korkuttuğundan şikayetlenip anlatıyor: “Bu gidişle ya bu işi bırakacağım, ya da iğnenin büyüğünü büyüklere yapacağım!”

Serinin diğer kitaplarının sonunda olduğu gibi bu kitabın sonunda da çocuğunuza yöneltmeniz için sorular var. Şöyle diyor Fatih Erdoğan:

Çocuklara öykü kitapları sunmanın yararlarından biri de okuduğunu anlamasını ve anladığını ifade edebilme becerisini geliştirmesidir. Bunun yolu da, birlikte okuduğunuz bir kitap üzerinde çocuğunuzla konuşmanızdır. Eğer öykümüz hoşuna gittiyse zaten beklediğinizden daha iyi bir sonuç alacaksınız. Bol bol konuşacak, üstelik kitabı size tekrar tekrar okutacaktır. (Uyarmadı demeyin!)

Aynen de Erdoğan’ın dediği gibi oluyor bizdeki durum. Daha bu sabah Deniz’le Erdoğan’ın bir başka kitabını (Korkunç Korkuluğun Korkusu) okuduk. Ve sadece bir kere değil, üç kere okuduk!

Kitabın kaliteli baskısı, renkli sayfaları ve uygun fiyatı da onu cazip hale getiren bir başka etken. Geçen gün Derin’in doğum gününe gelen bebek arkadaşlarına (daha ileride okuyacaklarını tahmin ederek…) bu serideki kitaplardan hediye ettik.

Gece Gelen Konuklar’la ilgileniyorsanız yorum kısmı kapanmadan yorumunuzu bırakmanız yeterli. Katılanlar arasında yapacağım çekilişi kazananı yine yorumlarda açıklayacağım. Lütfen geçerli bir e-mail adresi bırakmayı unutmayın.

İyi şanslar!

***

Tam 4 ay önce bağımlı annelikten istifa ettim ben. Bilerek isteyerek bayağı da kararlı verilmiş bir istifaydı bu! Hee bu arada Özden ben. 20 aylık Kemal Emir in 16 ay boyunca oğluna bağımlı yaşayan annesi Özden.

Biraz geç geldi benim oğlum, e biraz da güç. Artık ondan mıdıır yoksa bendeki fazla gelişmiş x-large annelik içgüdüsünden midir bilemem ama tam anlamıyla bebeğine bağımlı bir anne oldum ben! Olmuştum daha doğrusu…

Doğduğundan beri asla bir saniye yanından ayrılmadım, uyutup dışarı çıksam bile o uyanmadan dönebilmek için elimden geleni yaptım, ya uyanırda beni göremeyince ağlarsa diye aklım çıktığı için koşar adım eve döndüm… Zorunlu olmadıkça ne kuaföre gittim ne alışverişe… Onu bırakıp herhangi bir arkadaşımla bir kahve içmeye gitmekse 16 ayımı aldı, ki emanet ettiğim kişinin en güvendiğim insan yani annem olduğunu söylersem iyice delirmiş bu kadın diyeceksiniz eminim. Deyin deyin, zaten öyleydim.

Henüz bir yaşındaki bebeğini gece anneanneye babaanneye ya da bakıcıya emanet edip dışarı çıkan, sinemaya, yemeğe hatta 3-5 günlük tatillere giden insanlara çıldırmış gözüyle baktığımı söylememe gerek yoktur herhalde! Nasıl olur, ben mümkün değil yapamam derdim, ne deliymişim… Nasıl da güzel yaparmışım, nasıl da ihtiyacım varmış aslında buna… Eskisi gibi hayata karışmaya, gezmeye dolaşmaya, dostlarla uzun tatlı bol kahkahalı dedikodulu sohbetlere, geniş geniş yapılan pazar brunchlarına, kocamla sakin sakin, keyifle bir alışverişe çıkmaya, el ele sokaklarda gezip sevgili olduğumuzu hatırlamaya ne çok ihtiyacım varmış meğer…

Hee kuzu kafalı, zeytin gözlü, poğaça ayaklı oğluşumla 16 ay süren  bu yapışık ikiz hallerimizden hiç pişman değilim o ayrı… Doya doya yaşadım anneliğin hem en güzel hem en can yakan hallerini ben. Hala da yaşıyorum ama abartmadan!!! Normale döndüm yani, siz de dönün. Aman hayattan kopmayın, çıkın bir nefes alın, mümkünse deniz kokusu çekin içinize derin derin, dostluğu hatırlayın, aşkı da unutmayın ,yeniden besleyin onu, sevin, büyütün içinizde, tıpkı bebeğinizi büyüttüğünüz gibi, emekle ve özenle…

Yani özetle siz benim yaptığımı yapmayın, abartmayın, delirmeyin, delirtmeyin, size destek vermek isteyenlere bir şans verin, güvenmeyi, emanet etmeyi deneyin, emin olun iyi gelecek, hatta ilaç gibi gelecek, bu kısa molalar size hayat verecek…

Sırası gelmişken, oğluma en az benim kadar iyi bakan, 7/24 düşe kalka yürüdüğüm, bir sürü eksik, gedik, hata yaptığım bu yolda, arada durup mola vermemi sağlayan anneme ve halama teşekkürler… İyi ki varsınız:)

Yüreği evladı için titreyen bütün anneler,
ve anne olmak isteyenler
hepiniz sevgiyle kalın.

Özden ben
her gün kendinde ve oğlunda yeni bir şey keşfeden
onunla yeniden, sıfırdan, sil baştan öğrenen
bazen yorgun, çoğu zaman şaşkın ama her zaman umutlu
20 ay önce tattığı bu aşkla çok ama çok mutlu

Anneme sormuştum “Uzatmalı ne demek?” diye. O da “Bir türlü ayrılamayan, bir öyle, bir böyle” gibi bir açıklama yapmıştı.

Biraz sabretseymişim, şu sıralar bakıcımızla yaşadığım ilişkiden yola çıkarak anlarmışım. Nitekim aynen de böyle uzatmalı bir ilişkimiz var.

Aslında bakıcı desen, değil. İlk ve tek işi çocuk bakmak değil çünkü, ev işlerine yardımcı olmak. Ancak ben meşgul olduğum zamanlarda Derin’le de ilgileniyor.

Biliyorsunuz bizim bir yüzük olayımız olmuştu. Öncelikle o olayla ilgili hiçbir şüphem olmadığının altını çizeyim. Yani benim kadının günahını almış olma ihtimalim yolda yürüyen bir insanı yıldırım çarpma ihtimalinden de az. Nitekim benim, annemin, kız kardeşimin, kız kardeşimin sevgilisinin, ve en önemlisi de bakıcımızın kendisinin bakar kör olmuş olması lazım gün boyu aynı yerde duran yüzükleri görmememiz için.

Her neyse… O konuyu orada bıraktık. Nasıl bıraktığımı ben de bilmiyorum ama oldu, bitti.

O zamandan beri de iyiyiz iyi olmasına da, ben bunu tamamen aşamadım. Ama artık guard’ımı aldım, ona göre hareket ediyorum. Problem yok – tu. Sigara olayı ortaya çıkana kadar.

Hep şüpheleniyordum. Hep inkar ediyordu. En sonunda emin oldum. Bir insan ekmek almak için dışarı çıkar, ekmeği alması gereken süreden daha fazla dışarıda kalır, geldiğinde de sigara kokarsa ne düşünürsünüz? Dedim ki “Bak, söyle, kızmayacağım. Sadece sakın, sakın, SAKIN çocukların yanında içme. O kadar.”

“Vallahi de içmiyorum, bende sigara alacak para mı var, şudur budur…” dedi. Eyvallah dedim.

Sonra komşum söyledi içerken gördüğünü. Biliyordum dedim.

Birkaç hafta önce Derin yattıktan sonra Deniz’i banyoya soktum. O saatlerde bakıcımızın da işi bitmiş, yukarı odasına çıkmış oluyor. Kimse kimseyi görmüyor sabaha kadar. Deniz’i yıkarken şampuanı diğer banyoda unuttuğumu fark ettim. Koridorda yürürken yukarıdan keskin bir sigara kokusu geldi. Seslendim. Panik dolu ayak sesleri, kapının kapanma sesi derken “Ne oldu Elif Hanım?” dedi. “Bir şey yok” dedim, gittim. O da, ben de anladık.

En sinirlendiğim şey sigara içmesi değildi. Ben ısrarla sormama rağmen bana yalan söylemeye devam etmesiydi.

Beni delirten bir başka olay da Derin’i parka indirdiği saatte başkasının evine gitmiş olmasıydı. Doğan bahçede bunları arıyor, bulamıyor. Cep telefonunu arıyor ki “Ben falancanın evindeyim” diyor. Arkadaşının çalıştığı eve gitmiş, herhalde ev sahibi de yok. Ben de sitede yokum o sırada, bir toplantıya gitmiştim. Akşam gelince konuştum. “Sen istersen benden izin al, gün içinde git. Ama benim tanımadığım bir insanın evine çocuğumu götüremezsin” dedim. “İşte ilk kez oldu da, sadece 15 dakika kaldım da” falan dedi. Ama benim tepem attı.

Bu olaylar New York’a gitmeden hemen önce olmuştu. Karar verdim, dönüşte gönderecektim.

Ama sonra düşündüm. Bu sigara işi en çok birkaç ayda ayyuka çıktı. Kadıncağız kocasını kaybetti. Ardından, bir hafta sonra durakta araç bekleyen kuzenine araba çarptı, öldü. Şaka gibi… İnsanlık dramı resmen. Haliyle kadının canı çok sıkkındı. Sanırım sigaraya o dönemde iyice yüklendi.

Başkasının evine gitme olayını anlattığım birkaç arkadaşım da zor bir dönemden geçtiği için birileriyle konuşma ihtiyacı hissedebileceğini söyledi. Hak verdim.

Karar veremiyorum. İki şey aklımı meşgul ediyor: Birincisi (yüzük olayı hariç), gerçekten zor zamanlar geçirdi son aylarda. Sanırım o yüzden bayağı bir saçmaladı. Şimdi daha bir toparladı sanki.

İkincisi de çocuklarımı çok seviyor. Daha da önemlisi, çocuklar onu çok seviyor. Deniz sarılıyor gördüğünde. E, bu çok önemli bir kriter değil mi?

Geçenlerde yine yüzleştim kendisiyle. Sigara içtiğini bildiğimi, dertli olduğunu bildiğimi, onu anladığımı söyledim. Yeter ki gündüz ben yokken içme dedim. Hoş, çocuklarla sürekli yalnız kalmıyor. Ben genelde evdeyim. Ama haftada birkaç kere bir iki saatliğine Derin’i bıraktığım oluyor. Aklım da Derin’le birlikte kalıyor. O uyurken sigara içerse? Sonra koka koka Derin’i kucağına alırsa? Gündüzleri Derin’i parka indiriyor ben evdeyken. O sırada yakarsa bir tane?

Gündüzleri içmediğini, akşam yukarı çıktıktan sonra içtiğini söyledi en sonunda. Ama o da doğru değil. Daha geçen gün Derin’in partisinde su almak için markete gitti. Yine gecikti. Yine kokuyordu. Yalan söylemeyi bırak, ev bebeklerin istilasına uğramışken dışarıda sallanması da cabası.

Bilmiyorum çok mu abartıyorum. Bu sigara işinden fenalık geldi artık. Sigara içen, içmeyeni, içmeyen içeni anlamıyor. Belki de kadını böyle kabullenmeliyim. Hayatında sigara önemli bir yere sahipse (ya da özellikle son zamanlarda yaşadıklarından ötürü öyle bir konuma geldiyse) bu konuda savaşmayı bırakmalıyım. Uyumu yakaladık, çocuklarım onu seviyor, kadın çalışkan, halinden memnun görünüyor diyerek yetinmeliyim.

Bilmiyorum.

Bilin bakalım İstanbul temsilcisi kim? Evet, bendeniz.

Ancak ben, tek misyonu sabah akşam gezip restoranları, otelleri, müzeleri değerlendirmek olan bir insan olmadığımdan (keşke olsaydım, ne güzel olurdu!) özellikle de İstanbul’da yaşayan Blogcu Anne okurlarına danışmak istedim.

Böylece hem İstanbul’da yaşayan bizler için, hem de diğer şehirlerden İstanbul’a ziyarete gelecek olanlar için bir İstanbul’da Çocuklu Hayat Rehberi oluşur diye düşündüm.

Lütfen aşağıdaki tablodan doldurabildiklerinizi YORUM kısmında doldurabilir misiniz? Ben de derleyip toplayıp hem Momaboard’a göndereceğim, hem de burada yer vereceğim. Hem bakarsınız ileride benzerini diğer şehirler için de yaparız.

Aşağıdaki kriterleri, İstanbul’a ziyarete gelmek isteyen çocuklu bir aileye yardımcı olacak şekilde değerlendiriniz:

• Kalınacak yerler (Oteller, moteller, pansiyonlar, …)
• Çocukla gidilecek yerler/yapılacak aktiviteler (müzeler, parklar, eğlence parkları, hayvanat bahçeleri, …)
• Yemek yenilecek yerler (Çocuk dostu restoranlar, yerel mutfaktan çocukların sevecekleri tatlar)
• Alışveriş (alışveriş merkezleri, butikler, çocuklara özel mağazalar)
• Dikkat gerektiren konular (trafik, suç, tehlikeli yerler)
• Genel tavsiyeler (Çocuklara yönelik ürünlerin bulunurluğu, toplu taşıma detayları, dil konusunda dikkat edilecek hususlar, yerel kültüre yönelik özellikler, …)
• Şehrin çocuk dostu olma oranı (Çocukla şehirde gezme kolaylığı, şehirde bulunmanın maliyeti, çocuklu ailelere genel olan yaklaşım gibi kriterlere göre YÜKSEK, ORTA ya da DÜŞÜK şeklinde bir değerlendirme)
• Yerel hizmet sağlayıcılar hakkında tavsiyeler (Çocuklu ailelere yönelik araba kiralama (örneğin, araba koltuğu ile birlikte), bebek bakıcısı, hastane ve doktorlar, seyahat acentaları,…)

“Yok, yorumlara yazmam” derseniz özelden mail de atabilirsiniz bana: blogcuanne@gmail.com

Cumartesi gününe kadar derleyip toplayıp Momaboard’a göndereceğim.

Bekliyorum!

Fotoğraf: Simge Tuğçe Mertoğlu

Benim iki numaram, aç tırtılım, Derin oğlum bugün bir yaşında.

Bir sene önce bugün bu saatlerde evde derin derin nefes alıp veriyor, esneme hareketleri yapıyordum.

Bahar gibi bir Mart sabahına annesinin karnında uyanan Derin, ayın 23′ünü görünce asıl gelmesi gereken tarih olan 23 Nisan’a kadar sabredememiş, bir ay erken doğmaya karar vererek hepimizi şaşırtmıştı.

O günden beri de her şeyi kendi bildiği gibi yapmaya devam ederek hayatımıza renk katıyor.

Derin’e minik bir kutlama yaptık dün. Salı gününe denk gelen oyun grubumuza rekor bir katılımla 15 bebek-çocuk geldi. Çok şamatalı, bol bağırtılı, çok eğlenceli bir kutlamaydı.

Bırakayım da fotoğraflar konuşsun.

Detaylara gelince… Pasta, daha önce Deniz’in de doğum günü pastasını yapan Deniz Butik Pasta‘dan. Pastacı Deniz’e “Derin hep tırtıl gibi geziyor, hem de sürekli yemek yemek istiyor. O Aç bir Tırtıl!” diyerek siparişini verdiğim pasta kesme-de-yanında-yat kıvamında bir şahesere dönüştü. Deniz’in emeğine sağlık. Deniz’in pastalarını Facebook sayfasından da takip edebilirsiniz.

Fotoğraflar ise doğumve bebek fotoğrafçısı Latife Tunç‘un objektifinden. Latife bir yandan partinin etkin elemanlarından oğlu Ozan’la ilgilenmesine rağmen nefis kareler yakaladı. Ellerine sağlık.

Derin’e Pazar günü bir de aile partisi yapacağız. Güya kutlama yapmayacaktık. Bir de yapsaydık neler olacaktı, düşünmek istemiyorum.

İşte böyle… Erken doğumuyla, koliğiyle, kardeş kıskançlığıyla, jetlag’iyle bir seneyi geride bırakıp sağ salim bugüne geldik. Benim minik oğlum bile büyüdü, BİR yaşında oldu.

Dünden beri mail atan, Facebook’ta, Nurturia’da yazan herkes “Nasıl yani? Daha geçen gün ‘doğuma gidiyorum’ diye yazmamış mıydın?” diyor. Vallahi ben de anlamıyorum nasıl olduğunu.

Şu zaman denen şey ne tuhaf…

***

Derin’in bir sene önceki doğum hikayesi burada…

Piyasa beni tatmin etmiyor. Şu çalar gider hazır şeyleri de ben sevmiyorum, ne alınmalı, ne yapılmalı? Pek çok arkadaşımdan da aynı sıkıntıyı duyuyorum.

Yardımcı olur musun? Derin nelerle oynuyor?

Yardımcı olmaya çalışayım:

• Derin kapılarla oynuyor. En sevdiği şey kapıyı açıp kapamak. Bıraksan bütün gün onu yapar.
• Mutfak dolaplarındaki tencere tavaları indirmeye bayılıyor.
• Çekmeceler bir başka ilgi alanı. Varsın sabahtan akşama kadar onları açsın, kapasın.
• Çoraplara bayılıyor. Bir tanesini ağzına koyuyor, diğerini elinde yer bezi gibi gezdiriyor. O şekilde emekliyor evin içinde.
• Plastik kaşık ve çatalları ağzına sokmayı seviyor.
• Kendi yaşına uygun olmayan, Deniz’in sivri uçlu, minik parçalı ne kadar oyuncağı varsa hepsini yemek istiyor.
• Yine Deniz’in boya kalemleri, resim defterleri, Meraklı Minik dergileri, arabaları, trenleri, puzzle’ları, her şeyi ilgisini çekiyor.

Yanlış anlaşılmasın. Derin’in yaşına uygun oyuncağı yok değil evde.

Tam tersi, aşırı bir oyuncak arzı var. Hani, neredeyse bir anasınıfı açılır, o kadar.

Güya Deniz’e oyuncak alımı konusunda dikkatli olacaktım. Öyle her şeyi almayacaktım. Ama nasıl olduysa ev her türlü itilen araba, çekilen köpek, basılan küp, zıplayan tavşan, konuşan piyano, öten telefon, vesaire cins cins oyuncakla doluvermiş! (Biri tükürdüğünü yalarsın mı dedi?)

Derin bunlarla oynamıyor mu? Oynatırsan oynuyor. Birkaç dakika… Eline alıyor. Sonra bırakıyor. Devam ediyor yoluna. Koltuklara çıkmaya çalışıyor. Merdivene tırmanmakla uğraşıyor. Çekmeceleri açıp kapıyor. Çiçekleri yoluyor.

Şu aralar öyle bir keşif döneminde ki, yerinde durup da bir oyuncakla oynamıyor. Zaten konsantrasyon süresi de kısıtlı. Hiç öyle küpleri üst üste koyacak, blokları iç içe geçirecek hali yok.

Vallahi ve de billahi tahta kaşıklarla, kendinin ve Deniz’in çoraplarıyla, mandallarla daha çok oynuyor.

Deniz’e neler neler almışım. Çeşit çeşit üst üste binen, iç içe geçen, art arda eklenen oyuncaklar… Boy boy arabalar, kamyonlar. Aynı türden farklı temalı puzzle’lar… Ne gereksizmiş!

Zaten şunu keşfettim ki, “6 ay ve üzeri” olarak etiketlenen birçok oyuncak aslında yanlış yönlendiriyor anne-babayı. Siz zannediyorsunuz ki çocuğunuz 6 aylık olup da oturmaya başlayınca önüne oyuncak koyup oynayacak. Halbuki küpleri falan bir buçuk yaşından sonra anca üst üste koyuyorlar yanlış hatırlamıyorsam. O zamana kadar devirmeyi daha çok seviyorlar, e devirmeleri için de birilerinin üst üste koyması gerekiyor.

Kitap konusuna gelince… Yine bu yaş çocukları sabır konusunda biraz fakir oldukları için öyle oturup da kitap okumaya gelemiyorlar. Onların eline göre kitapları önüne koyacaksın, bırakacaksın sayfalarını açıp kapamaya çalışsınlar. Ağızlarına soksunlar. Dişlerini kaşısınlar. Dolayısıyla kağıttan değil, daha kalın olan kitapları tercih etmeli. Bir de boyut olarak minik ellere uygun olursa ne ala. Daha önce bahsettiğim Arkadaşım serisini tavsiye ederim.

Biraz yaş ilerleyip de ikiye yaklaşınca da Melissa & Doug ahşap oyuncakları tavsiye ederim. Hepsi birbirinden güzeller.

Kısacası sevgili 9,5 aylık kız bebek annesi, her bir cins oyuncaktan birer tane al. Ve hepsini yığma çocuğunun önüne. Tek tek çıkar. Bırak sıkılsın. Görmediklerini özlesin.

Oyuncak alırken sen sen ol, her tür oyuncağı gerekli sanıp alma.

Ben ettim, sen etme.

Deniz kendini kurtardı. Yalnız başına oynayabiliyor. (Oynuyor mu, ayrı mesele!) Biliyoruz ki pencereden aşağı atlamayacak, ne bileyim, parmağını prize sokmayacak. Tabii ki ara sıra kontrol etmek gerekiyor ama en azından onu bırakıp tuvalete girebiliyorum.

Ya Derin? Na-mümkün! Bırak tuvalete girmeyi, başını çevirmeye gelmiyor. Doğrudan merdivenlere. Deniz’de hiç gerek kalmamıştı ama şimdi kapı yaptırmak zorunda kalacağız. Parmaklar prizlere. Etrafta dağıtılası ne var, ne yoksa Derin onun peşinde.

Mesela bu öğleden sonra. Derin’le salonun kapısındayız. Telefonum çaldı. Almak için masaya yeltendim. Telefon bilgisayara bağlıydı, kulaklık vardı falan, hemen alamadım elime. Derin o sırada kayboldu. Ödüm koptu merdivene gidecek diye. Koşarak giderken haşır huşur bir ses duydum. Koridora gittiğimde bu manzarayla karşılaştım:

Derin kaşla göz arasında ekmek poşetini indirmiş, bir güzel açıp dağıtıp her iki eline de aldığı dilimleri sırayla ısırıyordu.

Ben üzerine doğru gidince almaya çalışacağımı sanıp bana sırtını döndü.

Sonra da nispet yaparcasına yemeye devam etti.

Diyorum, çok yaramaz olacak bu çocuk. Çekeceğimiz var.

İkinci çocuğu yapıp yapmama konusu, herkesin maddi durumuna, hayattan beklentilerine, kariyeriyle ilgili ne yapmak istediğine  göre, vesaire değişecektir. Benim için bu hiçbir zaman konu olmadı. Ben her zaman iki çocuk istediğimi bildim. Ancak şimdi anlıyorum ki zor kardeşim. Bu zamanda iki çocuk zor. Maddi külfetini bir kenara bırakalım, ev hayatı bile çok zor. Evet, babaannem zamanında altı çocuk büyütmüş, ne televizyon varmış, ne de hazır bebek bezi. Ellerinde yıkarlarmış çocukların kakalı bezlerini. Ama o zamanlar hayat daha basitmiş. Çocuklar sokakta, bahçede büyürmüş. Biz şimdi doğaya aykırı bir şey yaparak bu çocukları apartmanlarda büyütmeye çalışıyoruz. Zapt etmek zor. Hafta sonu imanım gevredi iki minik canavarımla başa çıkacağım diye.

Gelelim kardeşler arasındaki ideal yaş farkı kaç olmalı sorusuna. Vallahi bilmiyorum. Kimi uzman diyor ki 3-4 yaş olsun, kimisi diyor aman büyük çocuk ilkokula başlamamış olsun, yok şu yaştan küçük ama bundan büyük olsun.

Ben böyle ideal bir yaş farkı var mı, emin değilim. Ben hep yaşları yakın olsun isterdim. Ece’yle benim aramda dört buçuk yaş var. Anneme hep kızdım ben “niye bu kadar fazla ara verdiniz?” diye. Annem de “seninle ilgilenebilmek için” derdi. Şimdi ne dediğini anlıyorum, ama yine de yaşımız daha yakın olsun isterdim. Çok geç yakınlaştık biz. Evet, şimdi dört buçuk yaş fazla değil belki ama büyürken ciddi bir araydı. Ben ortaokuldayken Ece ilkokuldaydı. Ben liseyi bitirirken o ortaokula yeni başlıyordu. İlgi alanlarımız çok farklıydı. Ne zaman ki ben üniversiteyi bitirdim, o da yeni başlıyordu, o noktada ARKADAŞ olabildik biz. Ondan beri de etle tırnak gibiyiz. Ha, ondan önce de ayrı gayrımız yoktu, ama arkadaşlık ilişkisinden çok resmi bir abla-kardeş durumu söz konusuydu.

Bu noktadan hareketle ben -tabii ki yine- büyük konuştum. “Çocuklarımın arasını yakın tutacağım, bir buçuk yaş falan olacak!” dedim. Deniz doğduktan sonra hesabı bir yaptım ki bu planımı gerçekleştirmek için Deniz 9 aylıkken hamile kalmam lazım! Deniz’e acıdım. Ama itiraf edeyim ki en çok da kendime acıdım. Daha bedenim kendine bile gelememişken, henüz emziriyorken bir daha hamilelik yükleyemedim kendime. Ve projeyi erteledim.

Deniz 3 yaşına yaklaşırken “Artık King’e dört bulalım” diyerek çalışmalara başladık. Birkaç ay uğraşırız diye düşünürken dakika bir, gol bir Derin oğlan gelmeye kalkınca, üstüne bir ay da erken doğunca çocuklarımın arası üç yaş dört ay oldu. Şimdilik zorlanıyoruz ama sanırım ikinci çocuk biraz kendine gelene, laftan anlayana kadar -ki bu herhalde iki yaş civarı olsa gerek- yaş farkı ne olursa olsun zorlanırdık.

Yaş farkını az bırakmak ilk etapta anne-baba için de, çocuklar için de zorluk olsa gerek. Her iki çocuk da gereken ilgiyi yeterince alamaz, annenin ise canı çıkar diye düşünüyorum. Ama ilerleyen yaşlarda iş kolaylaşır sanki.

Yaş farkını fazla bırakmak ise büyük çocuğun kendini toparlaması ve hatta anneye yardımcı olması açısından avantaj gibi görünse de özellikle de bir numara ilkokul çağındayken, hele de birinci sınıftayken eve bebek gelmesinin çok zor olduğunu duydum. Bir numaranın okulda ilgiye ihtiyacı olduğu, ödevlerle, derslerle ilgilenilmesi gereken bir dönemde annenin dikkatini bebeğe vermek zorunda olması her iki tarafı da (anne-baba ve çocuklar) zorluyormuş. Bu sadece bir duyum. Ancak birkaç kişi teyit etti bunu.

Benim ulvi (!) görüşüme gelince… Sanki bir numara kendini kurtaracak yaşta olursa daha iyi gibi. Ne çok küçük, ne çok büyük. Tuvalet eğitimini tamamlamış olsun mesela. Derdini konuşarak anlatabiliyor olsun. Kendi kendine biraz oyalanabiliyor olsun. Biraz daha bağımsız olmuş olsun… gibi.

Bizim böyle olduğu için mi bu bana daha “ideal” bir tablo gibi geldi, yoksa hakikaten böyle mi düşünüyorum, bilemiyorum. Belki de araları bir buçuk yaş olsaydı “ikisi bir arada büyüyor, en iyisi bu” derdim.

Şu an Deniz’le Derin’in ilgi alanları çok farklı. Deniz legolarla oynamak istiyor, Derin onları yutmak istiyor. Derin çanak çömleği alıp yerlere çalıyor, Deniz koltukların üstünde taklalar atıyor. Dün halam “bir sene daha sabret, birlikte oynamaya başlasınlar, seninle işleri olmayacak” dedi. Sabırla bekliyorum.

Gerçek şu ki, yaşları kaç olursa olsun, bir şekilde büyüyor çocuklar. Al işte, iki gün sonra Derin bir yaşında. Evet, Deniz biraz kıskanıyor. Hatta geçen gün Derin’in kakalı bezini atmak için çöp kutusunu getirmesini istediğimde gözleri parlayarak “Derin’i çöpe mi atacaksın?” dedi.

Ben de bunu “büyüdüklerinde onlara anlatılacak komik hatıralar” hanesine kaydettim.