“Allah sana senin gibi bir kız çocuğu versin”

90’ına merdiven dayamış babaanne: Kızııım, Deniz kaç yaşında oldu şimdi?
Blogcu Anne: İki.
90’ına merdiven dayamış babaanne: Tamam, bir de kız yap, postayı kes.
Blogcu Anne: Peki!..

YA DA…

Orada burada karşılaştığım teyzeler, kız çocuk/torun sahibi insanlar: Allah sana senin gibi bir kız çocuğu versin.
Blogcu Anne: Hı hı, âmin… BabyGirl

Vermezse ne yapayım? Hem teknik olarak bu talebinizi erkek tarafına iletmeniz lazım ama neyse…

“Sağlıklı olsun da ne olursa olsun” klişe duyulsa da, tüm kalbimle bu inançta olduğumdan “İnşallah ikincisini yaptığımda kız olur” diye bir temennide bulunmuyorum.

Ama bugün bir duraladım…

Uzaktan şöyle bir baktım oğluma. O kadar hareketli, o kadar gürültülü, o kadar, o kadar, o kadar ki… “Allahım, bundan bir tane daha olursa ben ne yaparım evin içinde?!” diye aklımdan vallahi geçirdim.

Daaaaan, duuuun tavaları yerlere vuruyor. Kafkas Dansı yaparmışcasına koşup koşup dizlerinin üstünde yerde kayıyor. Arkadaşlarını, özellikle kızları sinir etmeye bayılıyor. Zavallı köpeğimiz Paphia’nin çektiklerine değinmiyorum bile.

Sürekli “Deniz’ciğim, no!”, “Leave Paphia alone”; “Don’t jump on people”; “Stop blowing raspberries when you have food in your mouth!”; DON’T THIS, DON’T THAT!

Bir de bu çıktı başımıza: (*)
E: – Deniz’ciğim, do you want to eat pasta or pilaf with your dinner?
D: I don’t want to eat pasta, I don’t want to eat pilaf. I just want to play!
E: That’s not an option.
D: That is an option.
E: (İçimden) Do you even
know what an option is, you little midget?!

Müzik dersinde kızlar cici cici oturup şarkı söylerken güm güm tempo tutan, ders bitiminde kızları da kendine uydurup çığlık çığlığa koşturan bu veletten günün birinde bir tane daha olursa ben ne yaparım?

Herhalde zil takıp oynarım…

(*)
E: – Deniz’ciğim, yemeğinle birlikte makarna mı pilav mı yemek istersin?
D: Makarna da istemem, pilav da istemem. Sadece oynamak isterim!
E: Öyle bir seçenek yok.
D: Öyle bir seçenek var.
E: (İçimden) Seçeneğin ne olduğunu biliyor musun ki sen, yer cücesi
?!

Reklamlar

Pırlanta Olmazsa Olmaz!

diamond_ring“Bir demet çiçek, bir kaç öpücükle bir Anneler günü daha geçmez. Ariş’e gelin, Anneler Gününüz pırlantalı olsun!”
YUH!

“Annenizi ne kadar seviyorsanız ona o kadar pahalı hediye alırsınız” mesajını veren çok reklam görmüştüm, ama birçok annenin dört gözle beklediği ‘bir demet çiçek, bir kaç öpücüğün’ bu kadar aşağılandığı bir reklam daha görmemiştim. Mutlaka vardır, ama ben görmemiştim.

İnanmıyorsanız buyurun kendi gözlerinizle bakın: http://www.arismedya.com/

Deniz’e de böyle öğreteceğim… “Oğlum bak, öyle beni salya sümük öpmekle, parka gittiğimizde yolduğun çimleri çiçek sanıp kucağıma bırakmakla bu iş olmaz. Baban tutsun minik elinden, git Ariş’e, artık Altın Kalpler Pırlantalı Düşleri mi alırsın, Damla Anturaj Yakut Yüzüğü mü tercih edersin, bilemeyeceğim. Doğumunda sana açtığımız banka hesabındaki para neye yetiyorsa onu al; yoksa öyle bir demet çiçek, birkaç öpücükle karşıma çıkma bu Anneler Günü’nde, e mi yavrum?”

Iyk, midem bulandı.


Bu da ilginizi çekebilir: Pırlanta olmazsa sertifika olur!

Hikaye Okuma Saatleri

storytime2Bu Hikâye Okuma Saati işine kafayı fena taktım.

Deniz’e 3 aylık olduğundan beri kitap okuyorum. O miniminicik haliyle kucağıma oturtup elime de kitabı aldığında tabii ki hiçbir şey anlamamıştı. Ama ben yine de okudum, uyku öncesi ritüeline çevirdim ve oğlumun ikinci kelimesi “pitap” oldu. (İlki “kaaga” idi).

Amerika’da yaşayan, çok sevdiğim, annelik stilini çok beğendiğim ve kendime yakın bulduğum bir arkadaşım var. Kızını haftada en az bir kere devlet kütüphanesindeki ‘hikâye okuma saatleri’ne götürürdü. Kızının bir ara en sevdiği aktivitenin bu olduğunu söylemişti arkadaşım. Zaten kütüphanedeki kitapların herhalde yarısı her hafta evlerindeydi. O kadar güzel bir sistem geliştirmişler ki… Her gittiğinde yanlış hatırlamıyorsam yaklaşık 8 tane kitap alabiliyor. Onları geri verdiğinde yenisini alıyor. O kadar sevilen ve yaygın bir etkinlik ki bu hikaye okuma saati, değişik temalıları bile oluyor, pijama saati gibi mesela…

İçim gitti. “Hala Amerika’da yaşıyor olsaydık Deniz de bundan faydalanabilirdi” düşüncesiyle Kadıköy Çocuk Kütüphanesi’ni aradım. Aldığım cevap bir masalcı teyzenin olduğu, ancak düzenli olarak gelmediği, zaten de fazla bir talep olmadığı yönündeydi. Okul öncesi çocuklarına yönelik çok fazla kitaplarının da olmadığını söylediler.

Sırf bu amaçla çocuklar için kitapçı açmayı düşündüm. (You’ve Got Mail‘i biraz fazla seyretmişliğim var!) O sıralar yaşadığımız Feneryolu’ndaki apartmanın karşısında bir dükkan boşalıyordu. Deniz’in Babası’na “Hadi tutalım, çocuk kitapçısı yapalım!” dedim. “Aşkım, bence çok güzel bir fikir, ve fakat D&R’lar seni bir lokmada yer” dedi. Ben de hüsranla bu hayalimden vazgeçerek yenilgiyi kabul ettim ve kendimi (ve Deniz’i) fırsat buldukça Kanyon’daki D&R’ın çocuk bölümüne attım.

Sonra… Sonra Mohini’de bir Tırtıl Kitapevi açıldı. Bir de gittim ki — benim kitapçım! Her ne kadar benim hayalimdeki hali biraz storytimedaha romantik ve nostaljik olsa da, birisi bu konsepti düşünmekle kalmamış, üstelik de D&R’lardan korkmamış, kalkıp hayata geçirmiş. Bana da içimdeki hasedi bir kenara bırakıp bu güzel fikri buradan paylaşmak düştü.

Salı günleri saat 5’te İngilizce Kitap Okuma saati yapıyorlar. Şimdiye kadar iki kere gittik. İlki oldukça keyifliydi. Ancak ikincisinde tek katılmcı bizdik! Havanın güzel olması da insanları kapalı mekana gelmekten alıkoymuştu sanırım.

Umarım böyle yerler giderek artar. Bence D&R’lar da Amerika’daki Barnes & Noble misali bu hikâye okuma saati işine girmeli. Çocukların ayağı kitapçıya alışır.

“Babası yabancı mı?”

bilingualYer: Selamiçeşme Parkı çocuk oyun alanı, bir bahar günü
Elif: Deniz’ciğim, you have to go up the stairs first, and then down the slides. You’re going to fall down!
Deniz: Annneeeeaah! Pick me up!
Parktaki yaşlı teyze: Kızım, neden yabancı dil konuşuyorsun oğlanla? Babası mı yabancı?
Elif: Hı hı…
-o-
Neden oğlumla İngilizce konuşuyorum? Çünkü Türkçe’yi nasıl olsa öğrenecek. Türkiye’de yaşadığımıza göre, ben onu tecrit edilmiş bir şekilde evin içine hapsedip sabah akşam İngilizce BabyTV’yi dayamadığım sürece illa ki konuşacak…

Kolay mı? Hayır. Çocuğa bazı şeyleri anadilinde bile anlatabilmek zor bir şey bence…

Değer mi? Kesinlikle evet.

Nereden başlamalı? Tam buradan: Multilingual Children’s Association


Neden blog tutayım?

MomBloggerQuote

"Ben blog tutan bir anneyim. Ancak bu şekilde aklımı koruyabiliyorum."

Neden tutmayayım ki? Asıl soru “bunca zaman aklım neredeydi?” olmalı… Amerika’dan döndüğüm iki senedir onunla bununla kavga etmekten yoruldum, yaşlandım. O taksici bana küfretti-plakasını al; bu adam kaldırıma park etmiş, bebek arabasıyla geçemiyorum-sileceğini kaldır; çocukların gittiği yerlerde sigara içiyorlar-nereye şikâyet edebilirim, bunların sonu gelmiyor.

Amerika’dan döndüğümden beri iki hayatı kıyaslayıp duruyorum. Döndüğüme pişman olmayı bırak, burada mutlu olabilmek adına “Nereden kalkıp da elin memleketine gittim; daha iyisini gördüm? Ne güzel burada gül gibi yaşayıp duruyordum” diyorum. Ona laf yetiştir, bununla kavga et… Mutsuz, huysuz bir insan oluyorum. Halbuki gir blogger’a, ver veriştir. Duyan duyar, duymayan duymaz. En azından içimde kalmamış olur.

Devamı için tıklayın.

İşte bu…

Neredeyse 2 senedir “Ben bir şey yapacağım, ama ne?” deyip duruyorum. Kendi işimi mi kuracağım? Bir yerde mi işe gireceğim? Part-time mı, full-time mı? Paralı iş mi, gönüllü iş mi? Deniz benim işe dönmeme hazır mı? Asıl ben onsuz olmaya hazır mıyım?

Evden tercüme yapsam? Özel ders versem? Hem -Deniz okuldayken- zamanımı değerlendirmiş olurum; hem de -akmasa da damlar şeklinde bile olsa- para kazanırım. Nereden başlayayım? Kime nasıl yaklaşayım? Macro Center’daki panoya mı ilan asayım? Bizim sitenin yönetimine mi sorayım? Kemer Country’nin club binasına ilan versem? Etrafıma mail atsam? Sağa sola ilan yapıştırsam? O mu? Bu mu? Ne? Hangisi???

Of! Yazarken bile içim sıkıştı… Neredeyse iki senedir bunlar kafamda dönüp duruyor.

Dün, bir ara aynı okula gittiğim, sonra senelerce görüşmediğim, sonra Facebook sayesinde yeniden kazandığım ve gerek sohbetini çok sevdiğim gerekse kendini takdir ettiğim bir arkadaşıma ‘ayaküstü’ bir sohbet sırasında işte tüm bu aklımdan geçenleri anlattığımda “Neden kendi blogunu başlatmıyorsun?” diye sordu. Neden başlatmıyordum hakikaten? Facebook’ta sürekli “Elif bugün şöyle şöyle yaptı” diye statümü güncelleyip duruyordum ama Facebook’un benim hayatıma yetişemediğini düşünüyordum sürekli…

Ve ben işte bugün laptop’umu kucağıma aldım ve aklımdan geçenleri yazmaya başladım. Bakalım nereye varacak…

%d blogcu bunu beğendi: