Seren Serengil

“Anne olunca anladım” derler ya, işte öyle…

Anne olmadan önce Seren Serengil’in tekrarlı düşük yaptığı, en son hamileliğinde de bebeğini kaybettiği haberini duysam üzülürdüm. Ama gün içinde unutur giderdim.

Anne olduktan sonra ise sabah uyandığımda böyle bir haber almış olmak bütün bir gün kimyamı etkileyebiliyor. Sürekli bir sıkıntıyla geziyorum.

Yanlış hatırlamıyorsam Seren Serengil’in ilk hamileliği benim de hamile olduğum ya da yeni doğum yaptığım dönemlere denk gelmişti. Karnında 9 aylık bebeğini kaybettiğini duyduğumda içim sıkışmıştı. Neler hissettiğini tahmin etmeye çalıştığımda bile gözlerim doluyordu.

Bugünkü gazetede en son hamileliğinde 5,5 aylıkken acil sezaryenle alınan, dört gün sonra da ölen bebeğini anlatmış.

Eve bebeksiz dönmesine rağmen, vücudunun nasıl onu anneliğe hazırladığından, göğüslerinin şiştiğinden, sütünün geldiğinden bahsetmiş.

Ne kadar korkunç… Ne zor olmalı bir yandan acını unutmak isterken sana vücudunun sürekli hatırlatması.

Ne kadar zor bazı şeylerin tek ilacının zaman olması. Bazı duyguları tatmadan, zorlukları yaşamadan iyileşememek, iyi hissedememek… Ve sonrasında iyileşsen bile hiç bir zaman eski ‘sen’ olamamak…

Kadıncağızı gidip bulup şöyle bir sıkı sarılmak istedim.

Umarım bir an önce iyi olur.

Reklamlar

2 Yanıt

  1. Bende cok uzuldum, Seren Serengil ilk bebegini kaybettiginde sok olmustum hamileydim yada yeni dogmustu kizim, sanki o kadincagizi taniyormusum yada o kisi benmisim gibi nasil uzuldum anlatamam, ikinci bebegine de bir o kadar uzuldum.

    Bir ara Britney Spears’in intihar edecegi, cocuklari, vs gundemde idi, o kadarki haber kanallari intihar ederse diye hayat hikayesini hazirlamis, olursa yayina koyariz seklinde bekleme durumundalardi. Oyle fanatik hayrani degilim, yaptiklarini onayliyorum anlaminada gelmesin, ama bir anneyim ve oda bir anne, ortak ozel bir noktamiz var. Ayni Seren Serengile uzuldugum gibi Britney’ede uzuldum, cocuklari annesiz kalmasin diye oturdum ona mektup bile yazdim, biraz delilik belki ama anne olmak farkli bir sey, ve ben bir anne olarak baska bir anneye yardimci olabileceksem, yardimci olabilecegim, moral olarak dahi olsa, inanci varsa icimde nasil oturupta sadece izleyen tarafinda kalmayi tercih edebilirimki.

    Feryal

  2. Hamileyken okuduğum mizahla karışık kitaplardan birinde hamile kadınların aynı zamanda hamile olan ünlülere bir yakınlık beslediğini, hamileliklerini beraber yaşadıkları hissine kapıldıklarını okumuştum. Bu yazıyı da sanırım aynı hislerle kaleme almıştım.

    Çocuk isteyen herkesin bir gün bebeğine kavuşması anneliği tatmış olan her kadının dileğidir desem yanlış bir genelleme yapmış olmam, değil mi?

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s

%d blogcu bunu beğendi: