“Yeni Anne” olmak…

Derin'in 12 günlük ayağı annesinin elinde...

Gidip geliyor ruh hallerim… Bir yandan “Korkacak hiçbir şey yokmuş, yeni bebek ne kolaymış, sürekli uyuyor zaten” diyorum. Sonra an geliyor, uykusuzluk başıma vuruyor, “Bir an önce geceleri uyuyacak kıvama gelse!” diye yalvarıyorum.

Dün gece yine iki saatte bir meme istedi Derin oğlum.

Yarasın, büyüsün de, şu araları biraz açsa… Açsa da ben akşam 8’de sızdıktan sonra gecenin önce 10’unda, sonra 12’inde, sonra 2’sinde, ve nihayet 4’ünde onu emzirmek için uyandığımda “Ya kucağımda emzirirken uyur kalır da onu elimden düşürürsem?!” korkuları yaşamak zorunda kalmasam.

Unutmuşum, ama yaşadıkça çok iyi hatırlıyorum bu hisleri… Deniz’de de böyle olmuştu. Doğumda çok yorulmuş, “Bebek doğduktan sonra bir güzel uyurum” demiştim. Bir sene uyuyamamıştım o güzel uykuyu.

Biliyorum yine uzun süre bulamayacağım aradığım uykuyu…

Ama bir yandan da istemiyorum bulmayı sanırım.

Yeni Anne’lik çok tuhaf bir şey… Öyle bir garip enerji geliyor ki insana, gece defalarca kalkmanıza ve toplamda 5-6 saat bölük pörçük uyumanıza rağmen gündüzleri mutlu mesut geziyorsunuz.

Bir yandan zor gelse de bu defalarca uyanmalar, bebeğinizin 19 günde ne kadar büyüdüğünü fark edince defalarca uyandığınız ve gecenin karanlığında, evin sessizliğinde, herkes mışıl mışıl uyurken siz ve sadece siz bebeğinizi okşayıp koklama fırsatı yakaladığınız için kendinizi şanslı hissediyorsunuz.

Her gün “Bu gece biraz uyuyabilsem” diye geçirseniz de içinizden, bebeğiniz yan odada mıkır mıkır sesler çıkarınca onu ilk ve tek duyan siz olduğunuz için anneliğin ne kadar ayrıcalıklı bir statü olduğunu fark ediyorsunuz.

Bebeğinizi emzirirken minicik, sıcacık elini sizin göğsünüze koyduğunda, küçücük parmaklarıyla sizin parmağınızı sımsıkı kavradığında içinizi kaplayan sıcaklığı tarif edecek kelimeler bulamıyorsunuz.

Bebeğinizi doktor kontrolüne götürdüğünüzde kilo aldığını duyunca seviniyor, ama bir yandan da çok hızlı büyüdüğünü ve göz açıp kapayıncaya kadar koca adam olacağını fark ettiğiniz için tuhaf bir burukluk hissediyorsunuz.

Böyle tuhaf bir burukluk hissettiğiniz için de suçluluk duyuyorsunuz.

Yeni anne olmayı çok, çok seviyor, şimdiden ilk hallerini özlediğiniz bu bebeğinizin kırkını bile çıkarmadan ileride bir tane, bir tane daha yapmak istiyorsunuz.

Reklamlar

23 Yanıt

  1. ne kadar güzel anlatmıssınız. ben de aynı seyleri hsediyorum hatta bazen yan odadayken bile çok özlüyorum oğlumu. kendimi abartıyorum sanıyordum. meğer yalnız değilmişim. ancak ben bir ane daha bir tane dah yapmak konusunda cok kararsızım sanki oğlumun sevgisi bölünecek ona hak ettiği ilgiyi sevgiyi gösteremeyecekmişim gibi hissediyorum..

  2. Ne güzel dile getirmişsin. Ben de bir an önce bu güzel duyguları tatmak istiyorum! Bir iki hafta içinde bekliyorum inşallah! 🙂 Ve benim ilk bebeğim olacağı için de çok heyecanlıyım! Bu nedenle senden öğreneceğim çok şey var. Çevremde ablalarım dahil tabii ki pek çok kişi var benimle bunları paylaşacak ama senin deneyimlerin de artık benim için çok önemli oldu. Artık arkadaşlarım, eşim, ablalarım, yogadaki arkadaşlar hepsine senden o kdar söz ettim ki iki lafımdan biri Blogcu Anne şöyle diyor böyle diyor şeklinde! : ))
    Tekrar paylaşımların için teşekkürler…

  3. Bence bunun adı küçük bebek hastalığı 🙂 Ben de her gece uykusuzluğa isyan etmek yerine oğlumu öpüp koklarken buluyorum kendimi ve her sabah gunes doğarken de bir gün daha büyüdü bir daha hiç bu kadar küçük olmayacak diye hayiflanirken! Seni okuyunca daha bı normal geldim kendime 🙂

  4. Ben yazdıklarını okudukça bir an önce doğurmak istiyorum 🙂 uykusuzluk şu an itibariyle vız geliyor 🙂

  5. Bende bunları hissetmek istiyorum :=)

  6. Çok değil 45 gün sonra ben de böyle hissedeceğim değil mi? ne güzel.. Sen anlattıkça böyle şiir gibi, o misler gibi gelen süt kokan halleri gözümde canlanıyor.. Ellerine sağlık..

  7. blogcu anne burada ki alıntıdan haberın var mıdır acaba 🙂
    http://www.omnihipnoz.org/hamile.asp

    • Evet, var. İzin alarak yayınlamışlardı. Çok teşekkür ederim yine de haberdar ettiğin için 🙂

  8. elif, 5 gun farkla aynı hisleri paylasmak ne guzel… aynen gece uyandigimda ya da mememin ucu sızım sızım sızlarken oglumla gecirdigim o basbasa anlar icin sukrediyorum… gercekten bu kadar yorgunluga bu kadar mutlu olmak sadece anne olunca mumkun herhalde… sana ve derin bebege bizden sevgiler…

  9. bizimkinin hala keyfi yerinde, hala takılıyor içeride:)))

  10. valla ıkıncı cocuga karar verırsem nedenı sızsınız boylede anlatılmazkı :)))))))))

  11. Tercüman olmuşsun hislerime. bebeğim 6 aylık ve o ilk zamanlar ne çabuk geçti diye hayıflanıyorum. hala geceleri kalmayı bir ayrıcalık olarak hissediyorum. Ve daha şimdiden hemen ikinciyi yapmak istiyorum. 🙂

  12. ne harika bi ayak…işteyim ve oğlum burnumda tüttü bu fotografı görünce

  13. Elif cok guzel yazmissin. bu hisler insanda bagimlilik yapiyor bence, o yuzden yine yeni bebek yapayim falan diye dusunuyoruz ve buyuyen bebelere huzunleniyoruz. bir yandan da tamam yenisini yapalim da nereye kadar, hepsi buyuyorlar. belki yeterince cok cocuk (!) yapinca bu his bitiyordur! tamam yetti diyorsundur.

  14. Sen boyle yazdikca, bir an once gunler gecsin Haziran gelsin istiyorum.

  15. Yine ne guzel bir yazi yazmissiniz boyle! Hayallerimde surekli buna benzer minik ayaklar! Birini hic tanimadan ozlemek ne tuhaf!

    Sevgiler…

  16. Dün dündür, bugün bugün… Az önce yukarıdakini neredeyse yalanlayacak bir yazı yazdım. Uykusuzluk üç haftanın sonunda başıma vurdu sanırım…

    Umarım kimsenin ümitlerini kırmamışımdır…

  17. Sevgili Elif,
    Koşturmacaya daldık, unuttum 😦
    Mutluluklar 2 bebeğin,eşin ve sana.
    Çok güzel anlatmışsın…

    Sevgiler,
    Özge

  18. Elif, ne güzel yazmışsın.. hissettiklerimi ben yazmaya kalksam bu kadar birebir dökemezdim herhalde.. Duru’cuk 1 ayını henüz tamamladı ve ben öyle değişken hisler içindeyim ki! Bazen bir an önce büyüsün de mıncıklanacak kıvama gelsin diye geçiriyorum içimden, hemen akabinde aman yavaş büyüsün, şu hallerini doya doya seyredeyim diyorum.. Sonra ben ne dersem diyeyim, ne kadar çabuk büyüdüğünü farkedince içimi çaresiz bir üzüntü kaplıyor… sonra ikinci bebek fikri ferahlatıyor içimi 🙂

  19. ÖZGE – Çok teşekkür ederim.

    EYLEM – Gerçekten çok değişken oluyor insanın ruh hali hele de bu ilk zamanlarda. Ama ağır basan şey -en azından bende- büyüdüğü için hüzün oluyor sanırım. Zaman zaman da uykusuzluğa isyan 🙂

  20. eline yüregine saglık cok güzel anlatmıssın gercekten cook… inanılmaz duygular içindeyim. evliliğimden 2 yıl gcti 3 yıla girdik fakat eşim halen bebek düşünmüyor bende öyle cok istiyorum ki rüyalarımda bile bebek seviyorum bazen erkek bebek bazen kız bebek ve hiç uyanmak istemiyorum da.o bebek sevgisi ben de bir hastalık oldu artık uyurken uyanırken hep aklımda bir bebek var insallah birgün bu anlattıgın doyumsuz hisleri bende yasarım Rabbim herkese nasip etsin kimseye Evlat hasreti vermesin Rabbim…cok zor cok :((

  21. cok hos ve ortak duygular anlatilmis bu yazida.gonlunuze saglik..ahh bu bebeklerimiz olmasa bu sevgiyi nasil hissedebilirdik biz anneler..onlarin o missler kokan tenlerini hissetmek, sevgi dolu bakislarini, dokunuslarini yasayabilmek icin her kadin tekrar anne olmayi ister..iste o yuzden bende 2.bebegimi dusunuyorum, herseyi tekrar yasayabilmek icin..

  22. […] henüz birkaç haftalıkken şöyle tarif etmişim yeni anne olmayı: Yeni Anne’lik çok tuhaf bir şey… Öyle bir garip […]

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s

%d blogcu bunu beğendi: