Durum değerlendirmesi: Kendi kendine yemek yeme olayı

Fotoğraf: Getty Images

Geçen gün yazdığım “Çocuğunuz Yemeğini Kendi Yiyor mu?” yazısına gelen yorumlar beni kendime getirdi. Deniz’e bunca zamandır boş yere sinirlendiğimi, evde kendi kendine yemek yememesinin tamamen benim hatam olduğunu iyice anlamış oldum.

Aslı’nın tavsiyesiyle o akşam Doğan’dan eve gelmeden Çocuğum Yemek Yemiyor kitabını almasını istedim. Kendisi önce karşı çıktı, durumumuzun o kadar vahim olmadığını, Deniz’e haksızlık yaptığımı, Deniz’in yemek yemeyen bir çocuk olmadığını söyledi. Bunda çok haksız değil, çünkü gerçekten Deniz yemek yemeyen bir çocuk değil. Oturup siz yedirseniz yemediği şey yok. İştahsız değil. Kilo problemi yok. Olay tamamen inattan ibaret. Evde bizim “Hadi”, “Bitir”, “Bir lokma daha”, “Yersen şöyle yaparım”, “Yemezsen böyle yaparım” dememize o kadar alışmış ki bunlar olmadan yemiyor.

Çocuğum Yemek Yemiyor kitabını o akşam okumaya başladım. Ondan beri de fırsat buldukça, gece emzirmeye kalktığımda bile okuyorum. Ve nasıl olup da daha önce okumadım diye hayıflanıyorum. (Aslı – tekrar teşekkürler tavsiyen için!)

Henüz bitirmedim, bitirince Elif’in Kitaplığı‘nda da paylaşacağım. Ancak şu alıntıya yer vermek istedim:

Çocuklar 1 yaş civarlarında kendi kendilerine yeme cesareti gösterirler ve bunu yapmaktan zevk alırlar. Tabii ki daha az yerler; yeme süreci de daha uzun sürer ve etrafı pisletirler. Anne bu ufak tefek uygunsuzlukları kabul etmeye hazırsa muhtemelen çocuğu hayatı boyunca kendi kendine yemeye devam edecektir. Hızlı veya daha rahat olması (özellikle de daha çok yemesi) için anne yemeği kendisi yedirmeyi seçer. Birkaç yıl sonra bu kararından pişmanlık duyması olasıdır. 3 yaşında ya da 3 yaşından büyük çocuklar yalnız yemeye 1 yaşındaki çocuklar kadar hevesli olmazlar.

İşte yukarıdaki “hızlı veya daha rahat olması (özellikle de daha çok yemesi) için yemeği kendisi yedirmeyi seçen ve birkaç yıl sonra bu kararından pişmanlık duyan” anne benim.

Kafamı hangi duvara vursam?

Reklamlar

7 Yanıt

  1. sadece sen değil, hepimiz yapıyoruz bunu Elif:(
    paylaşım için tşkler,

  2. Merhabalar,
    Elifcim yazdiklarini takip etmeye calisiyorum..
    Suanda hamile degilim ya da anne degilim ama dusunuyorum:): O nedenle yazilarini okumak oldukca keyif veriyor ayrica bilgileniyorum..
    Bu yemek yedirme olayinda aklima birsey takildi:
    Bakicilari bu konuda nasil yonlendirmeliyiz? Su bir gercek ki bir sure sonra bakici ele aliyor, belki de canina minnet kendi yesin birak dememiz… ama ben gene de sormak istedim…

  3. Ben bunları okumadığım halde (tıpkı tuvalet olayında olduğu gibi) kızımın işaret ve yönlendirmeleri sayesinde ileride pişmanlık yaşamayacağını düşünen annelerden oldum:) Şimdi kızım tam olarak 1 yaşında. Yaklaşık olarak 8-9 aylık olduğundan beri yemeklerini kendi yemek istiyor. Başlarda onun elinde 1 kaşık, benim elimde 1 kaşık şeklinde devam eden yeme sürecimiz; şu an benim onun ağzına kaşığı götürmeme itiraz edecek seviyelere ulaştı ve Beyza şu an yemeklerininin %90’ını kendisi yiyor:) Hatta geçen akşam 1 kepçe domates çorbasını bile kendisi yedi, benim hiç müdahelem olmadan. Tabii yerlere dökülenleri görmezden gelmek zorundasınız:) Herhalde her yemekten sonra mutfak halısını üstünden de olsa şöyle bir sildiğimi söylemeye gerek yok; kıyafet değiştirme, bizim üstümüz başımız falan ama olsun kızım yemeyini kendisi yediği için o kadar mutlu ki:) değmeyin keyfime:) (babası, etraf battığı için çok mutlu sayılmaz)
    Blogcuanne, size de naçizane tavsiyem, Deniz’de olmasa da Derin’de bunu uygulayın, hem siz rahat edin hem de Derin:) Zaten Derin, abisinden özenip daha bile erkenden kendi yemek isteyebilir.
    Size iki çocuklu hayatınızda kolaylıklar diiliyorum. ve bize verdiğiniz feyzler için teşekkür ediyorum…

  4. Elif’cim, vurma, başına yazık:)
    Teselli olursa, belki senin sayende annesi senin bu yazını okuyup o kitabı alacağı için Dnzhn yemek yiyenler kervanına katılır:)

  5. Elifcim o kadar takma cunku gercekten bir takim seyleri de bizler degil cocuklar yonetiyor mesela Canan taa1,5 yasina kadar kati yemek yemedi, herkez alistirmazsan 5 yasina kadar boyle gider blender baby olur filan dedi. Ne versem bogazina kaciyordu bende korkuyordum cok, sonradan 2 yasindan bir kac ay once kati yemege basladi kati yemege gecer gecmez kendisi yemek istemeye basladi bizim verdigimiz hicbirseyi kabul etmiyor su an. Hatta ben kendim yedirmeyi tercih ediyorum cunku Cananin buyuk bir yeme sorunu ve de kilo problemi var kendim yedirsem icim daha rahat ama kabul etmiyor asla. Yani Deniz de sen yedirmeye devam etsen de kabul etmeyebilirdi her cocuk farkli ve bazi seyleri kendileri seciyor yani bu illa senin hatan degil, Deniz de o sekilde yemek yemekle mutlu olmus bence zaten artik yasi geldi kendi kendine degismeye baslar, okulda filan yiyorsa sorun yok zaten bence. Alistirmaya calis tabii ama o kadar da pismanlik duyma bence…. Derinide Denizide kocaman op.

  6. Hep aynı hataları mı yapıyoruz biz ya? Haniinternet annesiydik, hani sora sora bağdatı bulacaktık..Dün akşam 3 gündür hastalıktan kaynaklanan iştahsızlıktan neredeyse aç gezen oğlumun önüne babası yarım kase şehriye çorbası koydu, bana kalsa kendim yedirmeye kalkışacak ve yemeyince de sinir olup kaldıracaktım tabağı.. Ama eşim dur bırak dediii. Emre önce buzdolabından aldığı magneti sonra elini soktu çorbaya, hiç görmedik, magneti elinden eldık, elini temizledik, sonra baktım ki gerçekten de kaşıklamaya başladı çorbayı hatta sonunda babasının sözlü yönlendirmesi ile kaseyi başına dikip hepsini içiverdi.. Eeeee hani daha önce okuduklarımız? hani çocuğum yemek ile oyuun oynamasına izin vermemek lazımdı? Babaannesi herşeyi eline veriyor iştahlı ise bir kase çorbayı tek başına içebiliyor mesela, üstelik henüz 2 yaşında.. Ben ise aman daha çok yesin diye ne yediğini bileyim diye ona o özgürlüğü tanımıyorum… Başını vuracağın duvarı bulursan bana da haber verir misin?

  7. ANNEMÜDÜRÜ – Ooffff, of…

    BENGİ – Bakıcı olayı sanırım bambaşka bir boyut getiriyor bu tartışmalara… Bu konuda hiç tecrübem olmadı, ama eğer bakıcı durumumuz olsaydı onu da -şimdiki aklımla- çocuğa kendi kendine yedirme imkanı tanıması için yönlendirmeye çalışırdım.

    EMİNEKARTAL – Ne mutlu size… Dediğiniz gibi, Derin’de bu durumun çok farklı olacağını umuyorum. Umarım başarabilirim.

    ÖZGE – Hemen al kitabı, eminim çok beğeneceksin. Benimle de paylaş fikirlerini, olur mu?

    SEMA – Dediğin gibi, takmamayı becerebildiğim gün hepimiz daha mutlu olacağız ama şu an bende de takıntı haline geldi bu konu. Bakalım nasıl sonlanacak…

    FİLİZ – Bizde durum tam tersi. Ben bırakacak olsam babası yediriyor, cinnetin eşiğindeyim. Hangi duvara yönleneceğime karar verince sana da haber verirdim, ama senin şu ara mazeretin var, vuramazsın başını hiçbir yere…

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s

%d blogcu bunu beğendi: