Anlatması zor

5 gün sonra 11 sene olacak Bige’yi, Berk’i ve halamı yitireli…

Bu sabahki acı haberi öğrendikten sonra, unutmak istediğim şeyler geri geldi aklıma.

Az önce annem odaya girip de suratımın düştüğünü görünce ne olduğunu sordu. Söyledim. Herkesin yaptığı gibi, o da ailesine sabır diledi. Hayat devam ediyor dedi.

11 sene önce bugünlerde duymaktan en nefret ettiğim, ama en sık duyduğum sözlerdi bunlar.

Hayat devam ediyor.

Zaman her şeyin ilacı.

Bunları söyleyenleri parçalamak istiyordum. Üzerlerine atlayıp “sen ne dediğinin farkında mısın? Ne demek hayat devam ediyor?! Benim dünyam başıma yıkılmış, nasıl devam edebilir?!” diye haykırmak istiyordum. Tamamen iyi niyetle söylenmiş olsa da bu sözler.

Kaza olduğunda, ben Amerika’daydım. Doğan bana olayı anlattığında sadece halamı kaybettiğimizi söylemiş, çocukların komada olduğunu söylemişti. Ben iyice sarsılmayayım diye Türkiye’ye varana kadar öyle yapmayı kararlaştırmışlar.

Ona rağmen ben içimde bir yerlerde biliyordum sanki.

Doğan bana söylediğinde eve sığamamıştım. Duyduklarımı nereye koyacağımı bilememiştim. Bütün gün idrak etmeye çalışmış, mücadele etmekten akşama yorgun düşmüştüm.

Gece uyumamıştık ikimiz de. Uyuyamamıştık. Televizyona boş boş bakıp duruyorduk. Haberler vardı. Diziler vardı. Çocuk kanallarında çizgi filmler vardı.

Çok garip gelmişti bana, benim dünyam alt üst olmuşken televizyon yayın akışının normal bir şekilde devam etmesi. Yadırgamıştım.

Sabahladık o gece. Güzel bir Eylül sabahıydı. Güneş doğuyordu.

Şaşırmıştım. Nedense böyle bir haberin ardından güneşin doğması beni şaşırtmıştı. Ne beklediğimi bilmiyorum, ama dünyanın, sanki hiçbir şey olmamışçasına dönmesini beklemiyordum sanırım.

Gün ağarırken turuncu, sarı, kırmızı, eflatun… Renkler birbirine girmişti.

Pencereden dışarı bakıyordum. Tek bir bulut yoktu. Hiçbir şey yoktu gökyüzünde. Bahsettiğim bu renk cümbüşünden başka.

O an tam karşımda üç tane yıldız gördüm. İki tane değil. Dört tane de değil. Sadece üç tane.

Bige, Berk ve halam gibi.

O an Doğan’ın bana gerçeği söylemediğini, çocukları da halamla birlikte kaybettiğimizi anladım.

Nitekim, Adana’ya vardığımda beni karşılayan annemlere “Bigeler nasıl?” diye sorarken aslında cevabı biliyordum, ve söylediklerinde şaşırmadım.

Sonrasında ev doldu, taştı. Gelen, giden. Baş sağlığı dileyen, sabır dileyen.

Hepsi boş geldi bana sözlerin. Sadece boş gelmekle kalmadı, öfkelendirdi duyduklarım. Kimsenin beni anlamadığını, acımı idrak edemediğini düşündüm.

Ailemden olmayan, Bigeleri tanımayan, onların kaybının ne anlama geldiğini bilmeyenleri dışlamak istedim. Görmek istemedim. Arkadaşlarımı bile…

Hele şu “zaman her şeyin ilacı” lafı var ya… Deli etti beni.

Babaannemin, seneler önce kızını ve torunlarını yine bir trafik kazasında kaybeden bir arkadaşı “Zamanla diniyor acısı. Geçmiyor, ama diniyor. Resimler de olmasa hiç yaşamamışlar gibi geliyor insana” demişti. Kadına girişmek istemiştim.

Oysa doğruluk payı vardı sözlerinde.

Yaşamamışlar gibi değil elbet. Hayatını öyle etkiliyor ki sevdiklerin, onların sayesinde sen oluyorsun zaten. Onlar yaşamamış olsalardı bugünkü sen olmazdın.

Ama… Öyle acımasız, öyle tuhaf bir şey ki ölüm. Öyle garip bir şey ki hayat. Ölüm seni yıkıp geçse de, nefes almaya devam ediyorsun. Almak istemiyorsun. Nefes aldığın için sinirleniyorsun belki. Sanki yaşayamayacaksın sanıyorsun, ama yaşamaya devam ediyorsun. Ve buna isyan etmek istiyorsun. Kime, neye isyan edeceğini bilmiyorsun.

Aradan zaman geçiyor. Bakıyorsun, hala hayattasın. Bakıyorsun, azalmış rüyaların. Önceden her gece rüyanda bir araya gelirken artık araları açılmış bu toplaşmaların. Artık adını ağzına alabiliyorsun. Onun ismiyle “ölüm” kelimesini aynı cümlede kullanmaya başlayabiliyorsun.

Tüm bunlar suçluluk yaratıyor sende.

Bir süre sonra bu da azalmaya başlıyor.

Çok zor bunları tarif etmek.

Benim hislerim bunlar. Sadece bana ait. Sadece bu olaya ait.

Herkesin, ölüm denen acımasız olayla tecrübesi farklıdır.

Dünyada ölümden başkası yalan.

Bence dünyadaki tek gerçek bu. Bence.

Reklamlar

15 Yanıt

  1. Tek sey soyleyebilirim. Bu gibi durumlarda ben de hep sacmalayacagimi hissederim. Ne diyecegimi bilemem. O yuzden sosyal etiket olarak gidilmesi gerektigi dusunulen zamanlarda ben gidemem, arayamam.

    Bazilari da kendilerince konusuyorlar herhalde. Agizlarindan cikanin da yardimci olacagini dusunuyorlardir. Niyet kotu degildir de hakikaten insanin beyin agiz arasindaki ayari kaciyor.

    Son olarak bir de sevgi gercek bence. Bedenleri bizleri terkeden sevdiklerimiz sevgileri ile bizde kaliyorlar.

    • Burcu, bu öyle karışık bir şey ki… Öyle zamanlarda hem görmek istemediğim, hem de -muhtemelen senin gibi hissettiği için- arayıp sormadıkları için bozulduğum arkadaşlarım oldu. Hem istemiyorsun, ama bir yandan da istiyorsun aslında.

      Sevgi gerçek diye ne güzel söylemişsin. Sağ ol.

  2. Farkli yillarda once ablami ve sonra da babami kaybettigimde, eve gelip giden, telefonla basligi dileyen herkesten ben de nefret ettim.
    Bu kadar yakinini kaybetmis olmayan hic kimsenin, bu aciyi anlamasini beklemiyordum nitekim. Ve hala da beklemiyorum.
    Kizima hamileyken babami kaybettim. Ve isin kotusu Almanya’da yasiyorum.
    Insanin “Allahim bir sey olacaksa, lutfen benim gidebilecegim bir zamanda olsun” diye dua etmesi ne kadar acidir, onu ancak yasayan anlayabilir.

    Pratik Anne size katiliyorum. Bedenleri bizleri terk etse de sevgileri elbette bizlerle kaliyor; ama ben gene de “keske ablam ve babam da kizimi dunya gozuyle gorseydi” diyemeden edemiyorum 😦

  3. annemi kaybettiğimde aynı duyguları bende yaşamıştımziyarete gelen insanların seyre gelmeleri herşey ama herşey batıyordu benim hayatım bitmiş aban yemek içmekten günlük hayattan bahsediyorlardı aklım almıyordu o yüzden böyle zamanlarda geçer
    üzülme
    zamanla düzelir safsatasını hiç söylemem sessiz eyleme geçerim
    anlatmasıda yaşamasıda çok zor olan böyle anlarımız her daim olacak ve bizlerde dayanmaya devam etmeye çalışacağız

    kadir geceniz mübarek olsun

  4. aslın da söylenilen sözler sadece ani ölümler için geçerli değil.benim babam tam 119 gün yoğum bakımda yattı dile kolay tam 119 günnbir fiil her gün hastanedeydim gece yarısına kadar… gün geçtikte umutların yitiren akrabalarda duyduklarımm çılgına çeviriyodu beni istemiyodumm etrafımda onları hatta babamın ölüceğini söyleyen doktorları bile insanlar için herşey ne kadar basitti ne kadar kolay söylüyolardı herşeyi onlar konuştukca can gidiyodu canımda eriyodumm resmen her an………. iki iyilikten birini versin rabbim dedikçe onlar hançer saplıyolardı korkan yüreğime….evet söyledikleri gibi oldu babamın 11 eylül 2007 sabah saatlerin de vefat haberi geldi en son bana söylediler ilk eşim öğrendiği halde en son ben öğrendimm inanmadaımm inanamadımm kabullenemedimm tek kaldım sahipsizz babasızzz (göz yaşlarımı tutamıyorumm) ilk zamanlar idrak edemiyosunn ama zaman geçtikçe yaşamın her evresin de babasızlığı hissediyorum…her nefisin tadaca bu ölüm benim içimi çok acıtıyoo…..rabbime emanet olunn

    • Derya dagıttın beni

      ben babamı hic tanımadan kaybettim, ne bir okula basladıgımı gordu, ne mezuniyetimi, ne evliligimi, hicbirseyimi. Ailem bana onun hakkında hicbir sey de anlatmadı. Ne biliyorsam halam uzerinden biliyorum. Simdi onun mezarına en yakın adada yasıyorum. Ruyamda onun oldugu adayı gordum kadir geecesinden 1 gece once. Kızım ve ben tertemiz her yanı acık bir ada evinden onun adasına bakıyorduk. Ada masmaviydi, aydınlanmıştı. Kızım buyumustu. Aynı evi ikidir ruyamda goruyorum. Kalplerimiz bir olsun.

      Benim kuzenim losemi hastası ve hergunumuz onun icin dua etmekle geciyor. Dayım uzuntuden ulser oldu. Bekliyoruz, umut ediyoruz, sahip olduklarımıza canla basla sarılyoruz.

  5. kelimeler kifayetsiz kalıyor dedikleri ‘an’lardan biride bu olsa gerek. …kelimelerim kıfayetsiz kalıyor…

  6. ölümle ölenler için dünya zamanı dururken sanki yakınları ve sevenleri içinde duruyor. bu farklı bir duruş ama. onlar o sevdiğiniz halleri ile yüreğinizde yaşamaya devam ediyor. kabullenmek mümkün değil. hem de öldüklerini bu dünyadan gittiklerini düşünmek zorunda değiliz. sadece görmediğimiz için mi yoklar? belki yanımızdalar belki şuansaçımızı okşuyorlar. ben ne zaman yürekten çok üzülsem ve haklıysam ama hiç sesimi çıkaramamışsam ve acım yüreğime akmışsa o gece rüyamda rahmetli babam, babaannem ve dedemi görürüm. mutlaka ama mutlaka gelirler canlarım beni teselliye. sevgili elif halan ve kuzenlerin seninle. buna inanırsan. varlıklarını sana hissettireceklerdir. ben ancak böyle tutunabildim hayata.

  7. ..o günden sonra da gülmeye devam ettim ama kahkahalarım hiç bir zaman eskisi gibi temiz, pürüssüz, çocuk kahkahası gibi masum olmadı… kıymık battı sanki boğazıma, iyice derinlere gitti, çıkmıyor..

    ..ne yalan söyleyeyim, böyle bir acıyı yaşamamış olanlara içimden “ne kadar şanslısınız..” diyerek bakıyorum…

    hiç sevmiyoruz ama ne diyorlar; hayat devam ediyor, boğazımda kıymıklarla bile gülmeyi öğrendim..

  8. ne acayip, bugün nehir’in haberini okuduktan sonra uzun uzun baktım sayfasına, yazılanlara. aslında sevmem kim ne demişe bakmayı konu ölüm olunca, bakacak halim de yoktu, ama bu sayfayı açınca yazı beni de eskiye götürdü.

    bige benden bir sınıf küçüktü. sevgili ingilizce öğretmenimin kızıydı. ona ben göz kulak oluyordum okula başladığında. annesi, çok zarif çok hoş birisiydi, annemle de arkadaştı. hala dersinden o kadar çok anı var ki aklımda… ben oralarda değilken duydum haberi. alaksız birinden. annem bana söyleyememişti, uzaktayım diye… yıllar sonra babam giderken de uzaktaydım, halam giderken de…

    sevgili nehir’le birlikte bugün bigeyi, günsel öğretmeni ve berk’i de hüzünle anıyorum…

  9. Her ölüm bir dünya yıkılışı…12 aralık 2005 de yıkıldı demiştim bende.Üniversite yıllarının tadını doyasıya çıkartırken en sevdiğim arkadaşlarımla aynı aprtmanda yaşamaya başlamıştık.hayatımın en güzel günleriydi..ama o geceye kdr….yanımızdan aşırı hızla seyreden araç en sevdiğim arkadaşlarımı aldı bizden.çok hızlı gittiği için uyarmaya çalıştık diğer araçtan telefonla şöför koltugundaki arkadaşımızı..dinlemedii…niye..?gözümün önünden gitmeyen tek kare üzerimizden uçan araba..sonrasında 2 arkadaşımın güzel bedenlerini kendi ellerimle taşıdım sedyeye…çok acı her ölüm çok acı..tarifsiz,anlamsız,acı..dayanamıyorum ölüm haberlerine hiç tanımasam bile..ama nehir bizimdi..çok konuştuk çok destek olmak için çabaladık hepberaber..ama olmadı..hiç bir aileye bunu yaşatmasın allah..nefesim daraldı kalakaldım…

  10. 5 sene öncesine kadar kadar ölümü hiç bu kadar yakından hissetmemiştim.Düğünüme 20 gün kala bir trafik kazası ve 4 cenaze, canım halam, kaynı ve ailesi..Bu ölümlerden bana aylarca iç çekmeler ve gözyaşı kaldı.Şimdi nasılım?Devamlı dua ediyorum ”Allahım bana taşıyamacağım yük yükleme, ani ölümlerle sınama,aileme hayırlı uzun ömürler ver”Daha beraber yaşayacağımız çok şey var.Artık şunu düşünüyorum.ÖLÜM bize çok yakın.Sevdiklerimle daha kaliteli zaman geçirmeliyim ki onları kaybettiğimde içimde ufacık bir keşke kalmasın..

  11. 6 ay önce kardeşimi kaybettik,aynı şeyleri biz de yaşadık.İnsanlardan nefret ettim.Bazı kişilerin gelmesi rahatlatırken bazıları beni çok sinirlendirdi.Ben hayatımda ilk kez ölüm acısını yaşadım,benim fikrim olay tazeyken başsağlığı dilemek,şu an hala başsağlığı dileyenler ya da nasıl olduğumuzu soranlar oluyor.Ben artık bu konu hiç açılmasın istiyorum ama insanlar iyi niyetinden dolayı bu konuyu açıp halimizi soruyor.

  12. merhaba…söze nereden başlamalıyım bilemiyorum. öncelikle başınız sağolsun bişiy sormak istiyorum müsadenizle ilk okul arkadaşımı arıyorum uzunca bir zamandır ismi bige internette arama yaparken sizin yazınıza acınıza şait oldum ve çok üzüldüm tarifi anlatımı olmayan bir acı. benim arkadaşımın soyismi “örs” ona ait internette bile bişey bulamadım evlerine gittim ve taşındıklarını öğrendim.kuzeniniz benim arkadaşım olabilirmi?

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s

%d blogcu bunu beğendi: