Kafayı.Yemek.Üzereyim.

Bıktım. Yıldım.

Ama yok, şikâyetlenmeyeceğim. Bu yazıyı şikâyetlenmek ya da içimi dökmek için yazmıyorum.

Bu yazıyı yazıyorum, çünkü durumumuzun anormal olduğuna ikna olmam lazım. Normalleri duymalıyım ki, normal olmadığımızı bilelim.

Evet, konu yine Deniz’in yemek yeme(ME)si.

Olayın daha net anlaşılabilmesi açısından biraz istatistikimsi bilgi vereyim:

  • Deniz, yemek seçen bir çocuk değil. Önüne konanı yer. Yedirirsen. Ya da yedirtirsen.
  • İştahsız bir çocuk da değil. Sanırım.
  • Deniz’in derdi, yemek yerken oyalanmak. Bin dereden su getirmek. Elli üç bin yedi yüz altmış sekiz kere HADİ dedirtmek. Başka şeylerle ilgilenmek: Derin. Sinek. Masaya -itirazlarımıza rağmen gelen- bir oyuncak. Hiçbir şey bulamazsa aklına gelen bir konu. O da olmazsa çişi/kakasının gelmesi. Su istemek. Gibi.
  • Deniz’in boyu da, kilosu da yaşıtlarının ilerisinde. Ve fakat bundan birkaç ay önce “yemezsen yeme” dediğimizde kilo vermişti.

Bütün bu verileri sunduktan sonra en son hadiseyi anlatayım, ondan sonra da sözü başarı hikâyelerini paylaşmak isteyen annelere bırakayım.

Hafta sonu hep birlikte tantuniciye gittik. Meşhur Mersin Tantunisi diye ilan görünce dayanamadık. Hayal kırıklığıydı, ayrı mesele.

Deniz, tantunisinden bir lokma yedi. SADECE bir lokma. O da, babası zorladığı için.

Ha, bu arada ondan önceki akşam tabağı önünden alındığı için yemek yememişti. Çünkü, ondan önceki akşamdan önceki akşam, sofra krizini takip eden bir ağlama krizinde ona anlatmıştık: Bundan sonra sofraya birlikte oturup, birlikte kalkıyoruz. Sana HADİ demeyeceğiz. Saat tutmayacağız. Biz kalkana kadar yedin, yedin. Yemedin, sen bilirsin. Sana kızmayacağız.

Deniz sormuştu: Yemeğimi bitirmesem bile kitap okuyacak mıyız? Cevap: Evet, okuyacağız.

Ve Deniz, bir önceki akşam da bin dereden su getirdiği için, “annenin yemeği bitene kadar” (baba yoktu sofrada) bitirmediği için yemeği önünden alınmıştı. Herkesinki bittiğinde.

Tantunicide de aynı şey oldu. Oldukça sallanmamıza rağmen Deniz bizden daha çok sallandı. Su içti, bilmem ne yaptı derken yemeğine dokunmadı ve hesap ödenirken yemek de gitti. Deniz ağladı, ama sonra sustu.

İki gündür benzer politika sürdürüyoruz: Mide senin miden. İstersen ye, istemezsen yeme. Yemezsen ceza yok. Yersen ödül falan yok. Yersen mutlu, yemezsen mutsuz olmayacağız.

Kahvaltı en az sorun yaşadığımız öğün. Ancak akşam büyük problem. Dün gece yemeğine DOKUNMADI BİLE. Do-kun-ma-dı. Yemek, sevdiği yemek. Üstelik, ilk önce çorbaya burun kıvırdığından çorbayı es geçtim. Makarna ve brokoliyi koydum önüne. İkisini de seviyor. Dokunmadı. Do-kun-ma-dı.

Yemek bitti. Tabakları kaldırdık. Ağlamadı. Ağlamamakla da pek bir övündü. Yemek faslı bittiği için rahatlamış gibiydi. Kahvaltıda yemiş, öğlen yemiş. Öyle dedi. Onlar yetermiş.

İki gündür benzer politika sürdürüyoruz diyorum ama ÇALIŞIYORUZ demeliyim. Nitekim bunun doğru yaklaşım olduğuna Doğan’ı pek ikna edemiyorum. Edemeyince de tam bir takım ruhuyla hareket edemiyoruz tabii. 

Deniz’in yemek yeme(ME) sorunu bizi anne-baba olarak en çok geren konular listesinde ilk sıralarda yer alıyor.

Doğan’a kalırsa ben bu olayı şahsi algılıyorum. Deniz’in 4 yaşındaki bir çocuk olarak oturup, müdahale etmeden kendi kendine yemek yememesini şahsi bir başarısızlık olarak görüyorum.

Ki, bunda doğruluk payı vardır.

Ama ben de Doğan’a şunu anlatamıyorum ki bu çocuğun bu halleri normal değil. 4 yaşındaki bir çocuğun kendi kendine yemeğini yemesi gerekir. Ama döke saça, ama bir kısmını. Yemesi gerekir.

Tutturmuş 4 yaş küçük bir yaş. O yaştaki çocuktan yemeğini baştan sona kadar çatal bıçak kullanarak yemesi beklenmemeliymiş. Ya da, o gün Deniz’in çok uykusu varmış. Bir başka gün çok yorgunmuş. Bir diğer gün aç değilmiş. Başka bir zaman sevmediği bir yemek varmış.

Bana kalırsa bunların hepsi bahane.

Ben Deniz’in balık bıçağına kadar kullarak İsviçre asilzadesi gibi yemesini beklemiyorum. Ama en azından önüne konanı yemeye NİYETLENMESİNİ bekliyorum. Her sofrada mı uykusu olur, yorgun olur, aç olmaz, zırt olur, pırt olur? Sevdiği yemekleri nasıl ye(ME)diğini de gördük.

Çocuk aç, adım gibi eminim. Ona rağmen yemiyor. Biz söylemezsek dokunmuyor bile. Burada bir sorun var. Bunun arkasından bir şey çıkacak. Bize bir şey anlatmaya çalışıyor. Yemek olayını kullanıyor.

Biliyorum ki, ister iştahsızlık, ister şımarıklık olsun adı, çocuğunun yemek problemi olan anneler var çokça.

Ancak bu sefer çocuğu güzel yemek yiyen azınlığa sesleniyorum. Lütfen bana 4 (hatta 3) yaşındaki çocuklarınızın ne güzel masaya oturup, belki sizinle sohbet ederek, belki azıcık destek bekleyerek, ama keyifle, kendi kendilerine güzel güzel yemek yediklerini söyler misiniz?

Söyleyin ki, ben de bunu kocama anlatayım. Bak, diyeyim, 4 yaş çocuğu kendi kendine yiyebilir. Bu çocuğun yememesi, bu kadar oyalanması, bu kadar diretmesi normal değil.

Genellemelerden kaçan bir insanım. Türk anneler şöyle, yabancı anneler böyle demeyi sevmem. Ama… Yabancı anne bloglarında böyle konulara rastlamıyorum. Kimse “çocuğum yemek yemiyor”, vay “çocuğum ağzında lokma tutuyor” diye dertlenmiyor.

Ne var genimizde bizi böyle yemek konusunda sorunlu yapan?

Çıldırmanın eşiğindeyim. Ve, evet, belki Doğan’ın “şahsi algılama” argümanına katkıda bulunmuş olacağım, ama bundan utanç duyuyorum. Çocuğumun, neredeyse okuma yazma öğrenme yaşındaki çocuğumun bu konuyu bu hale getirmesine fırsatı verdiğim için utanıyorum. Bu işi elime yüzüme bulaştırdığım için de en çok kendime kızıyorum.

Reklamlar

79 Yanıt

  1. sızın oyle olmadıgınızı dusunuyorum (guzel yazılarınızdan)ama asırı otorıter evlerde yeme sorunu oldugunu duymustum.benım oglumda(4 yasında)h ıcbır zaman yeme probleıc mı olmadı ama bazen ozellıklede okulda ıyı yedıgı zaman arayıda kısa tuttuysam yemek onunebır geldıgınde oyolanıp duruyor bende yemıcekse alacagımı soyluyorum ve alıyorum ama hıc bu konu uzerınde durmuyorum…galıba bızım sark mentalıtemız toksa ıyıdır ne kadar okursak okuyalım bılersek bılelım bu degısmıyor işte…..

  2. Benim kızım henüz 26 aylık bizim de çok şükür yemek yeme problemimiz yok. hala müdahale ediyorum yemek yerken ama kızım ısrarla kendisi yemek istiyor. çorbalarına ekmek katıyorum ve katı hale geldiği için kendi yiyebiliyor. Haa döküyor saçıyor elbet, hatta oyalanıyor, bizim de çiş kaka muhabbetimiz , su muhabbetimiz, oyuncaklarımız kitaplarımız masaya geliyor ama sonuçta yiyor. Hatta benim kızım tontiş olduğu için “yemiyorsa, canı istemiyorsa ısrar etmeyin” uyarısı bile alıyorum.

  3. yorumum bir cevap değil belki ama benim kızım nisanda 3 olacak. dün dışarıdaydık, önüne bir tabak tatlı geldi. ve son kırıntısına kadar konuşmadan, masadan kalkmadan en ufak bir yardımımız olmadan bıçağıyla kesti, çatalıyla yedi bitirdi ama tatlıdan önceki çorbayı binbir yalvarmayla ancak ben yedirebildim. sorun beceri olsaydı tatlıyı da yiyemezdi.. sevmiyorlar sanırım yemek yemeyi, becerebildikleri halde sevmiyorlar. ki defne de iştahlı çokça yemek sorunu olmayan bir çocuktur. ama gidişat sizin durumu gösteriyor sanki bana da

    • Aman Füsun. Yol yakınken vazgeç, ısrar mısrar etme. Yorumları okudukça daha çok ikna oluyorum işin annede (ve babada) bittiğine.

  4. dönem dönem geri dönüşler her konuda yaşayabiliyoruz.4 yaş çocuklarının büyük kısmı yemek yeme işini kendileri halledebiliyor,ancak bir kısmıda anne-babadan yardım alarak hallediyor yemek yemeyi.benim iki yeğenimde yemeklerini binbir nazla yediklerinden anne-babaları tarafından beslenebiliyorlar halen.yani biri8 yaşında,diğeri 6 yaşında olmalarına rağmen hala kaşıkla yediriliyorlar,ablam yeterince yemediğini düşündüğünden kendisi veriyor yemeğini,bir taraftanda yeğenim kendisi yiyor.üzülme bence ve az yediğini yada yemediğini gördüğünde birkaç kaşık yada çatal sen ver ağzına.geçici bir süreç olabilir bu.geçecektir,üzülmeden,sorun olduğunu belli etmeden kendin destekleyebilirsin diye düşünüyorum…ve sabır diliyorum.

  5. elifçim benim oğlum 8 yaşında sevdiği yemeklerde kısmen sorun yok diyebiliriz…ama sevmediği yemek okadar çokki…et tavuk balık sebze bunları sevmiyor…bende 8 senedir yemek konusunda çok zor dönemler geçirdim halada geçiriyorum…yanlış biliyorum ama ben artık sevmediği yemekleri bilgisayar oyunları oynarken şakayla karışık sokuyorum ağzına..farketmedende bir tabak yiyor..sebzede inanılmaz zorlanıyorum..tavuğun yolunu buldum kıymasını çektirip köftesini yapıyorum ..etide kıyma olarak lahmacun ve köftesini yapıyorum…balığıda bu altın balıklardan yada yine bilgisayar başındayken yediriyorum….çok yanlış çocuğa oyunla yedirmek helede 8 yaşındaki bir çocuğa ama çözüm yok…aç kalıp vitaminsiz kalmasındansa bunu yapıyorum..hemde çook üzülerek yapıyorum…

  6. merhaba blogcu anne
    evet düsüncenizde haklısınız 4 yas cocugu kendi kendine sohbetle yemek yiyebilir…beklentiniz anormal degil,. kızım 2.5 yasından beri boyle, yemegini corba dahil kendi yer bazen eger sevmedigi birsey varsa ya da aklı cikolata da falansa ben de hızlı bitirmek adına yardım ederim ya da biraz oyun trick falan ama cok sık degil….
    sebep kücük kardesle gelen ilgi dagılımı olabilir, birde esinizle görüs ayrılıgınızın fakındadır buna sebep olmak ona oyun gibi de geliyor olabilir ….
    kolay gelsin ve sabır diliyorum …siz bence yemek yemenin dogal insani bir ihtiyac oldugu ve heryas icin de bunun gecerli oldugu gercegini savunmaktan vazgecmeyin….

  7. Benim kızım sizinkilerden epey küçük -Elif’in ilkinden-8 aylık. Allah’a şükür iştahlı, en çok da kabak tatlısı ve yoğurt yiyor. Çatalla ezilmiş herşeyi yiyor. Doyunca ağzını kilitler açmaz. Kilosu normal ama boyu normalin üst sınırında. İnşallah büyüdüğünde de böyle rahat olur.

  8. Elif,

    Ben de tam istedigin cevabi vermeyecegim ama icini rahatlatacak umarim:

    -BEN: Birak 4’u, ama 9 yasima kadar yemedim. Gercekten yemedim. Ayni kiloda 4 sene kaldim,boyum uzadi, kilom gram oynamadi. En son doktor sana igne yapmak zorunda kalacagiz dedi ama yine yemedim. Asla ac hissetmedim. Rizamin disi agzima tikarlarsa kalbim carpardi, nefes alamazdim. Tum sulale hatirlar hala bu halimi,illlahlah derler. Annem der ki “birine beddua edeceksen yemeyen cocuk ver dile” derdi…

    Ben de cektiklerimi hatirlayan biri olarak, dedim cocugum yemezse asla zorlamayacagim.

    KIZIM: Sila dogdu dogali yemek konusunda inanilmaz kolay bir bebek. Sutunu icti, ek gidasina alisti. Biberonu biraktik, sippy cup’a gectik, et, sebze, meyve, yumurta, peynir. Kitap gibi, hic ama hic sikintimiz olmadi (masallah)…Ben zorlamadigim icin degil, bunyesi farkli bir cocuk oldugu icin.

    Yani siz ne yaparsaniz yapin, kimi cocuklar icin yemek gereksiz (anneme akil vermisler, acikirsa yer, ac birak diye, 3 gun su ile doymusum), yemek yemek zulum ama ergen yasa yaklasinca istah geliyor,hormonal…Ben 6 ayda 10 kilo aldim, insana benzedim. Hele senin oglun var, yasi ilerlesin, ergenlige girsin tencere yemek yetismesin, o zaman konusalim 🙂

    Ben yemedim ama ne boyumdan eksigim, ne baska seyimden…Simdi diyorum ah su bogazimi azicik tutabilsem 🙂

    Icinizi ferah tutun, az yesin, abur cubur yemesin,gerisi onemli degil bence.

    Sevgiler…

    • Evet, içimi rahatlattı kesinlikle. De… Senin de boğazını tutmalık bir halin yok şimdi, söyletme beni 😀

      • ne guzel!! bu konular acildiginda hep de soylemek istedigim seyi yazmis seda 🙂 bazı cocuklar bence daha onceden yani annenin zorlayıp zorlamasından alakasız olarak belli bir yeme alışkanlıgına sahip. eger oyle degilse bir cocugu yiyen ama oteki cocugu yemeyen anneye ne diyecekler? bazı cocuk ne versen yiyor :S bir anne cocugunun yemedigini ve etrafındakilerin de onu sucladigini yazmisti “sen zorladigin icin boyle” diye. anne de oyle olmadıgını iddia etmis onlara ama yine de uzulmus kendini suclamisti. dr kadir tugcu da ona cevap yazmisti “her zaman oyle olmaz. cocuk sen zorladigin icin yemiyor degil. o yemedigi icin sen zorlamissin” yani hic mi hirsizin sucu yok?!… :)))

      • 🙂 Sen nerden biliyorsun arkadasim neler yedigimi, vallahi abartiyorum ve sisiyorum ama neyse alllahtan tiroidim var da cok zorlaninca sucu ona atiyorum..saka bir yana, icini gercekten ferah tut…

  9. Derin den etkileniyor olabilir mi?

  10. Elif, her konunun üstesinden gelebilecek iradeye sahipsin. Bunu hepimiz biliyoruz. Genel olarak biz Türk anneleri kendi keyfimizi daha çok düşündüğümüzden çocuklarımızın bizimle aynı yatakta uyuması, gece çok geç yatması, akşam ziyaretlerinin çocukları düşünmeden uzatılması, fazla televizyon seyretmek ve çocuklarında izlememesi gerektiği halde televizyonlu odada bulunması, hergün parka bahçeye çıkarmama, sağlıksız yiyecek içecekler yemelerine birşey dememeler, böyle böyle liste çok uzuyor işte.
    Ama sen kolaya kaçmıyorsun. Doğrusu neyse öyle olması için çaba harcıyorsun. Üstelik bu deneyimlerini bizimle paylaşıyorsun ki en büyük hayırlardan birini de bunu yaparak işliyorsun.
    Sen elinden geleni yapsanda çocuklarımızın karakterleri de bazen bizi zorlayabiliyor. Deniz çok gururlu, en son olayda ağlamamasına bayıldım.
    Tavsiyem şu yönde olacak, kendine sınır belirle, mesela ben 1 ay Deniz’e hiçbirşey söylemeyeceğim (sofrada hadi anlamında), yemeğini önüne koyacağım, yemiyorsa kaldıracağım diye.
    Yada onun sağlığı için sen yedirmeye devam edeceksin. Yada belli öğünleri paylaşacaksınız. İki öğünü o yiyorsa 1 öğünü sen yedireceksin. Belki de Derin’in gelmesiyle birlikte büyümeyi kabul edemiyordur. Onun doğması yüzünden senin onu yedirmediğini düşünüyordur.
    Pek bi karışık yazdım.

    • ben de bu yoruma katiliyorum! bence de sabirla bu politikaya devam etmelisiniz Elif. Siz yemek konusunda ona anlayisli davrandikca oda daha az direnecektir diye dusunuyorum. Belki bi anlamda sizin dikkatinizi uzerine cekmeyi yemek yemeyerek basardigini dusunuyordur ve siz ‘artik’ bu durumu onemsemediginizi gosterirseniz bence o da pes edecektir.

  11. Merhabalar Elif,
    Öncelikle kolay gelsin.
    Kızkardeşimin ikizleri 27 aylık. Biri kız biri erkek.
    İkisi de kendi yemeklerini kendileri yiyorlar artık. Hem de uzun bir zamandır. Her zaman kolay olmuyor tabi, ama genelde kendileri beceriyorlar. Üstleri başları berbat oluyor, etraf dağılıyor. Annenin sabırlı olması ve bunları dert etmemesi gerektiğini ondan öğrendim. Kirlenirse kirlensin, çocuklarım öğrensin de dedi kardeşim hep. Her geçen gün çok daha becerikli oluyorlar.
    Özellikle kız bebek, şimdi tam bir uzman. Maşallah diyor görenler o kadar özenli ve güzel yemek yiyor ki. Yani 4 yaşında bir çocuk da başarabilir isterse, sen haklısın bu konuda.
    Peki okulda öğlen yemeklerini nasıl yiyormuş, bu konuda öğretmenleri ne diyor? Orda herhangi bir zorlama olmadan yiyorsa akşam yemeğindeki davranışları size karşı bir tavır olabilir gerçekten.

    Ama başka bir şey daha diyeceğim, başka bir arkadaşımın 9 yaşında bir kızı var. Ve kız gerçekten ama gerçekten HİÇBİRŞEY YEMİYOR. Arkadaşım yabancı ve inan bana hiç takmıyor kafasına. Soruyorum zor olmuyor mu diye, ilk başlarda zorladım yemesi için ama baktım işe yaramıyor bıraktım dedi. Arkadaşım da küçükken hiçbirşey yemeyen cinsindenmiş. Ama şimdi görsen, 1.80 boyunda dalyan gibi bir hatun. Büyüyünce geçecek nasıl olsa, kendimden biliyorum dedi.

    Umarım bunlar biraz olsun su serper içine.
    Ben de dualarımda hep diyorum allahım doğacak oğluşum inşallah yemek yiyen cinsinden olur diye.
    Allah sabır ve kolaylık versin.

    • Okulda sorun yok. Bütün kavga evde. O yüzden de bunun iştahla alakası olmadığını düşünüyorum.

      Bir sürü insan “belki de az yemek yiyen bir çocuk” demiş. Belki de öyle… Bir de babaya anlatabilsem.

  12. Elif,

    Doktorunuz ne diyor? Kilo yerinde mi? Belki de çocuğun gerçekten akşam yemeğine ihtiyacı yoktur? Sadece akşam yemeğinde mi sorun var. Bence başarı/başarısızlık değil, öyle görme. Eşin de titizlenmesin. Yani tam anlamıyla içsel olarak rahatlamanız lazım. Çocuklar en ufak tereddüdü algılıyorlar.

    Çocuğum 4 yaşında değil. O nedenle büyük konuşamam. Ama kendi kendine yiyebilirken bu konuda telaşlı ya da aceleci biri ortama girdiğinde yemiyor. Birinin sabredemeyip onu yedireceğini bildiğinde yemeyebiliyor. Cin gibiler bunlar.

  13. Elif Hanim, yemek saatinde, Derin de sizinle aynı masada oluyor degil mi? Ona tabi siz yediriyorsunuz. Belki Deniz de bunu istiyordur. Yani sizin yedirmenizi. Belki
    soyleyemiyordur. Sen buyudun artik tek basina yiyebilirsin dersiniz diye cekiniyordur? Okulda eger kendi basina yiyebiliyorsa sorun yok demektir. Evde bir ayricalik taninabilir. zaten bir sure sonra kendisi utandigi, ya da buyudugunu hissettigi icin vazgececektir sizin elinizden yemekten?

    Bu arada buyuk oglum 3 yas 2 aylik. Masaya bile oturmaz malesef 😦 Ben ayagina gider yediririm. Ama yogurdunu, bazen mısır gevregini vb. kendisi yer. Doker ama cok sukur kendisi yer.

  14. annemin tecrübesi:
    bende 4lü yaşlardayken,her masada sorun çıkartmışım her masada ağlama krizi yaratmışım,
    durup dururken ağlamamı anlamamışlar…sonraaa tecrübeyle açığa kavuşmuş ki sebep kardeşimmiş…kıskançlık vs..
    (aramızda 3yaş var)belki bu da bi etkendir diye düşündüm…
    sevgilr…

  15. Merhabalar…
    Tahmininiz çok doğru.Bu yaşta bir çocuğun yemeğini kendisinin yiyebiliyor olması gerekli. Kızım 2 yaşından itibaren çatal ve kaşık kullanarak yemek yemeye başladı. Ama ben 6 aylıkken el kasları gelişsin diye muhallebi-mama kaşıklarını eline vermeye başlamıştım. Yavaş yavaş gelişti.En zor öğrenilen de tabiiki çorba içmek oldu. Ama 2 yaşına geldiğinde her çeşit sulu-katı yemeği kendi yiyebiliyordu. Şu an 4 yaşında ve kahvaltı bıçağı ile ekmeğine nutella,reçel,bal v.s sürüp yiyebiliyor.

    Oğlunuzun el kaslarıyla ilgili bir sorun olduğunu sanmıyorum. Ama yinede bundan emin olmak için oynadığı oyunlarda el becerisini gözlemleyerek yada ona makas kullandırabilirsiniz. Bence kardeşe tepki olabilir yada dökmekten kirletmekten ve sonucunda sizden azar işiteceğinden korkuyor olabilir. Gözlemleyin ve ısrar etmemeye devam edin. Çocuk kilo bile verse ısrar edilmemesi gerektiğini bütün uzmanlar söylüyor zaten. “Çevresinde yiyecek olan hiç bir çocuk açlıktan ölmez” diye de noktalıyorlar sözlerini. Bırakın akşamları yemesin. Bırakın kilo versin. Zamanla size esas sorunundan şikayet etmeye başlayacaktır.Ve açlığına bir çözüm bulmak zorunda kalacaktır. Benim kızım 2 yaşına kadar hep çok az yedi ve kilo aldırıcı mamalar kullanmak zorunda kaldık. Biz de çok üzülüyorduk ama saygı gözterip aşırı ısrar etmiyorduk. Doktorumuz “bırakın yemesin, obez olmasındansa az kilolu olsun.Şu an onu meşgul eden daha önemli şeyler var, bir süre sonra kendisi yiyecek talep edicek sizden” demişt.Ve aynen öyle oldu.Maaşallah şimdi yanakları tombiş tombiş, yemek saatlerini zor bekliyor.Günde 3 ara 3 ana öğün yiyor.Ve eskiden 1 çeşit yemek yiyebilirken şimdi çorba,ana yemek,yoğurt v.s şeklinde yiyor.

    Burada önemli olan çocuğunuzun başka sıkıntısının olabileceği ihtimalidir.Anne babalık başarı-başarısızlık üzerine değil sevgi ve şefkat üzerine kuruludur.Dolayısı ile lütfen bunu başarı meselesi olarak algılamayın.Hem siz hem de çocuğunuz yıpranırsınız. Eşinize dışarıda kendi başına yemek yiyebilen hatta çocuğunuzun anaokulundaki çocukları gösterin. Bence oğlunuz başka birşeyden çekiniyor. Belki o da sizin bunu başarı olarak algıladığınızı hissedip döküp saçarsa azarlanacağından yada size beğendiremeyeceğinden korkuyordur. Belki de sadece kardeş kıskançlığı yada kendi kararlarımı kendim veririm dönemidir. Kolaylıklar ve sabırlar diliyorum.

    • Çok teşekkür ederim bu uzun ve bilgilendirici yorum için. Deniz’in okulda yeme problemi yok. Sanırım kardeş kıskançlığı davranışlarına yansıyor.

  16. Merhabalar, sizi uzun zamandır takip ediyor ve çok beğenerek okuyorum. Benim kızımda 4 yaşında yarım gün okula gidiyor orada genellikle kendisi yiyor zaman zaman öğretmeni destekliyor. Alın oğlunuzu vurun İrem’e yani kızıma. Dediklerinizin hepsini benim kızımda yapıyor. İnanın ne eksik ne fazla hepsini yapıyor ve bende çıldırmanın eşiğine geliyorum. İrem’inde boyu yaşıtlarına göre uzun kilosu normal. 4 yaşında 2 tane yeğenim birkaç tane arkadaşımın yine dört yaşında çocukları var hemen hemen hepsi sofra kurulunca oturup yemeklerini yiyip kalıyorlar. Ama benim kızım sizin oğlunuz gibi yedirirseniz yiyor yedirmezseniz sinir harbi yaşatıyor. milyon kere hadi deseniz bile o bir öğünü yaklaşık 1 saatte tamamlıyor. Tabii tabaklarına konulan yiyeceklerinin minimum üçte biri tabaklarda kalıyor.

    • Naçizane bir tavsiye: Tabağına arttırdığı kadar az yemek koyun. Hatta daha az koyun. Bitirdikçe eklersiniz.

      (Fikir benim değil, kitaptan okudum 😉 )

  17. ÖNEMLİ…..Elif’ciğim, benim bir arkadasımın oğlu 3 yaşında ve onunda yeme problemleri vardı. arkadaşım bu konuda oğlunu çok sıkıştırdı ve sonuç hüsran…. en sonunda ufaklık sadece su ile yaşar hale geldi bu annesine verdiği bir tepkiydi ve uzman bir endokrinoloji ve pediatri piskoloğundan yardım aldılar. ve şu ande ufaklık sadece patates kızarması yiyiyor. bence bu konuyu çocuğun üzerinde baskı haline getirme, bu kısır bir döngü kendi haline bırak…. diyemem bu çok zor. sadece bir deneyim bence dikkate almak gerekir.

  18. Acaba burada mi okumustum… Hani Afrikadaki annelerin cok yemek bulamadiklari halde bebeklerine yeterince sut verebiliyor olmasi ile ilgili bilimsel bir arastirma vardi… Ayni sekilde Afrikali zenci tabir edilen insanlara bakinca boylu poslu, yapılı, gucu kuvveti yerinde goruyoruz… Bu insanlar bizim kadar yemek bulabiliyor da degiller… Belki de insana, aslinda guzelce yenmis tek bir ogun yeter… Peygamberlerin cogu da boyle yasayip ornek olmus… belki de biz bebek ve cocuklardan ornek almaliyiz…. 🙂 uc ogun dolu dolu yenmezse insan insan degildir diye tutturan mi var… boyu kilosu yerindeyse sagligi gelisimi normalse kalbimizi rahat mi tutsak ne? Yalniz bunlari yazan ben, daha 2 saat olmadi 18 aylik (hem de hasta olan) oglumla yumurtasini yemedi diye sonu aglamali biten tartismaya girdim. Gunlerdir birsey yemedi dogru durust ama su anda pismanim… GUnde hakkiyla 2 ogunu yemis ve yeterince sivi almis cocuga gunu kurtarmis gozuyle bakiyorum… acaba cok mu gaddarim…

    • Hayır, bence normali bu olmalı. Sizin durumunuzu bilemem, ama ben, etraftan da destek görsem bu bakış açısıyla gayet rahat edebilirdim.

      • tekrar ben
        ben de iyi bir kahvaltı ama mutlaka ara ogunde meyva ve aksam yemegi yediginde 3 ogunun sart oldugunu dusunmuyorum. denizin boy ve kilosu kac? bilmiyorum ama oglum biraz daha uzun ve biraz daha kilolu olsaydi dert etmezdim gibi
        sevgiler

  19. kızım 4 yaşında kendi kendine uyuyamama sorununu hallettikten sonra bu konuya geçmeyi düşünüyordum. yani yarama parmak bastın. kreşte gayet güzel yemesine rağmen evde ancak kitap, dergi okuyarak ve biz yedirirsek yiyor. kendi kendine uyumuyor ancak yanına uzanırsak uyuyor. ama eğer çözüm istiyorsan bence doğu yoldasın. yani yaptığını taviz vermeden, ödül ceza olmaksızın, sabırla uygulamaya devam edersen, sonuç alacağını düşünüyorum.

  20. Elif’cim, öncelikle bunu kendi başarın veya başarısızlığın diye düşünüp kendini suçlama lütfen… eline yüzüne bulaşacak bir durum yok. 4 yaşında kendi kendine yemiyor oluşu bir problem ama bu sizle ilgili değil, Deniz ile ilgili problem… Deniz bence sizin bu konuyu çok dert etmenizi ciddi anlamda sezinliyor ve kullanıyor. Yanlış hatırlamıyorsam, Deniz okulunda gayet güzel kendi başına yiyor. Orada bu bahsettiğin yeme problemleri de yok… bunu sık sık okuldan kontrol ederek kendine hatırlatabilirsin.

    Mira’nın %95ler ile başlayan bebeklik kilosunun 1 yaşını az geçmesi ile %40lara kadar indiği dönemler beni oldukça germişti. Hemen hemen 2 yıldır bir kaç kilo ancak aldı. Ancak doktorumuzun – boy gelişimi iyi, kilo az ama alt sınırda değil, bir kaç öğün atlasa da, aç kalsa da bir şey olmaz rahat ol – yaklaşımı, benim zaten rahat olmaya müsait bünyeme pek iyi gelmişti.

    Mira 3 yaşına gelmek üzere ve hemen hemen 2 yaşından beri tek başına yiyor. Okulda çok keyifle ve yemek seçmeden yiyor oluşu, beni evde aç kalsa da bir şey olmayacağı konusunda rahatlatıyor. Yemiyorsa zorlamıyorum, oynamıyorum… sofrada onun yemesini dertlenen biri olmadığı sürece hiç problemsiz yiyor.

    Sizin şu anda izlediğiniz yol da bana göre doğrudur. Ödül yok, ceza yok, ama bu bir iki günde hemen sorunu çözmeyecektir. Sizin bunu sorun olarak görmekten vazgeçtiğiniz zaman bu çözülecektir.

    Bu arada biz haftasonları biraz da öğün atlıyoruz; normalde kahvaltı ettiği saatte bir meyve yiyor, öğlene doğru uzun bir kahvaltı ediyor. öğleden sonra; bir çorba veya kurabiye veya yine meyva gibi bir şey ile geçiştiriyor. o akşam yemeğini ise akşam olmadan çok erken bir saatte yiyoruz. Bu tempo haftasonları yeme stresi konusunda beni rahatlatıyor.

    Bir de daha önce okumuşmuydun bilemedim… Mira hemen hemen 10 aylıkken bu yemek konusunda pek hayıflanıp NYTimestaki bir yazıyı paylaşmıştım. http://www.miracik.com/index.php/2008/12/yemek-konusunda-6-buyuk-hata/

    • Süper tespitler, süper yaklaşım Banu.

      “Sizin bunu sorun olarak görmekten vazgeçtiğiniz zaman bu çözülecektir.” Bunu yapabildiğimiz noktada bence de halledeceğiz ama o noktaya ne zaman ve nasıl geleceğimizi zaman gösterecek.

  21. Elifcim bence kesinlikle sahsi algılama bu cocukların bizler uztunde denedigi binbir testten biri. bende ek gıdaya gectigimizden beri yemek yeme problemi olan bir cocuk buyutuyorum. dusun ki birkac ay oncesine kadar meyve yogurt peynir yemeyen bir cocugum vardı. ne zamanki sut ve yumurta allerjisi cıktı ve doktorumuzu degistirdikten sonra oksurugu tetıkler dedıgı ıcın meyve dahil her turlu tatlıyı kestık ozamandan beri daha once burun kıvırdıgı seyleri yemek icin dokuz takla atmaya basladı. peynirin her turlusunu deneyip yediremediğim kızım simdi biraz kasar yiyebilmek icin dil dokuyor.
    bırde soyle bir durum var dun uzm. psikolog Iraz Toros’un duzenledıgı cocuklarda pozitif disiplin konulu seminere katıldım bu beslenme konusu orda da gundeme geldi. ıraz cocuk yemıyorsa kaldırın en fazla 3 gun cocuk ac gezebılır sonrasında mutlaka kendı karnını doyurmanın kendı sorumlulugu oldugunu farkedecektır ve yıyecektır dedı. ama eger 3 gunden fazla surduruyorsu bu durumu mutlaka anlatmaya calıstıgı bırsey var demektır hemen bır uzmandan yardım alın demıstı. sizde hic yememek gibi bir durum sozkonusu degıl ama aklında bulunsun canım. hem belkide gercekten ıkı ogun yemek denıze yetiyordur. bizim doktorumuz ara ogun falan onermiyor 3 ogun yeterlıymıs.

  22. Elif olayi kisisellestirme konusunda yalniz degilsin. Ben de Idil bazi konularda ariza yapinca kendi basarisizligim olarak algilayip gereksiz tepkiler verebiliyorum. Sonra kendimden utaniyorum.

    Yemek konusunda ornegim 2.5 yasina kadar sadece anne sutuyle beslenen simdi 10 yasinda olan yegenim (onun adi da Elif).Tatillerde beraber oldugumuz yegenimin masada bizimle oturup yemek yedigini bilmem hep annesi ya da annem pesinde tabakla yedirmek icin ugrasirlardi. Halen de oyle masaya oturup dogru duzgun yemiyor patates kizartmasi ve kofte pilav disinda. Ote yandan kardesi Nisanda 4 yasina basicak, kendi basina oturup hapur hupur yiyor. Sanirim biraz yapiyla ilgili bir sey bu. Bazi insanlar yemek yemegi seviyor bazisi gorev gibi sadece karnini doyurmak icin yiyor. Belki bu gozlukten bakmakta yarar var.

  23. Vakitsizlikten yorumları okuyamadım, belki de söylenmiştir bilemiyorum ama ben tekrar edeyim. Derin’le daha çok ilgilendiğin zamanlar -ister istemez- akşamları olabilir mi Elif? Emzirdiğin, yıkadığın, vs. Belki de ona olan ilgini kıskanıyordur? Onunla da ilgilendiğini biliyorum ama Derin henüz konuşamadığı, yürüyemediği için ona yaptıkların fazla görünüyor olabilir mi Deniz’e?

  24. mrb elif hanım bence deniz sizden daha özel ilgi bekliyor derinle ilgilendiğiniz gibi yanii..belki ona yerken yardımcı olsanız veya hatta kendiniz bir iki kaşığı onunla bebekle ilgineir gibi ilgilenerek yedirseniz bu yersiz kaygısı son bulacak ve annem hala benimde annem dye düşünüo kendi başına yemeğe devam edecektir.nacizane fikrim bu..

  25. Ben de anne-babanın gerilimini hissettiğinden bunu kullanıyor olabilir diye düşünüyorum. Yemek yememenin sorun olduğunu ve sorun çıkardığında da (olumsuz durum bile olsa) kendi ile biraz daha ilgilenildiğini düşündüğünden belki bu yolu tercih ediyordur; kardeşi ile ilgilenilecek zamanlardan çalmak için! Üzerine düşülsün istiyordur belki de. Çözümünü ise hiç bilemiyorum, değişik yöntemler denediğim 2,5 yaşındaki oğluma kendi başına yemek alışkanlığı kazandıramadığım gibi yemek yedirirken de genelde sorun yaşıyoruz. Bu durumda belki de olması gerektiği gibi kendi haline bırakamıyoruz ve her maymunluğu deneyerek yemek yedirmeye çalışıyoruz, yanlış olsa da. Boyu ve kilosu normal. Zekasının da fiziksel gelişiminin de, hatta bağışıklık sisteminin de yiyeceklerle desteklendiğini düşündüğümüzden, malesef kendi başına yemek yetisini geliştiremedik! Şunu da ekleyeyim, arkadaşımın kızı şuan 6 yaşında ve ana sınıfında. Hala kızına yemek yediriyor, kızının zayıf olduğunu düşünüyor ve her yemekten sonra azıcık kilo almış mı diye tartıyor uzun zamandır. Dışarıda yemek yenileceği zaman annesine “sakın bana yemek yedirme” diye tembih ediyor, çünkü kendisi “genç kız” oldu ve başkalarının kendisinin küçük bir çocuk olduğunu düşünmelerini istemiyor. 🙂 Bir kaç dşarda yenen akşam yemeğinden sonra şimdi evde de artık kendi başına yemeğe çalıştığını öğrendim yakın zamanda arkadaşımdan. Her çocuk farklı! Her çocuğun bünyesi de farklı! Hatta iç dünyaları da birbirinden farklı! Birinin akşam yemeğine ihtiyacı olmayabilir, diğerinin kardeş kıskançlığı olabilir, diğerinin bağışıklık sistemi güçsüz olduğundan sık hastalıp iştahtan uzun süreli kesilebilir, vs. Sanırım bu sorunun bir reçetesi yok! Tek bir çözümü yok! Hatta Çözümü var mı onu da bilmiyorum! Çünkü uygulanan yöntemler her çocukta aynı işlemiyor! Bu sebeple ne eşin haklı diyebiliyorum, ne de sen! İkiniz de haklısınız! Bildiğim tek şey varsa, oda çocuğun önünde ebeveynlerin tutarlı davranmaları! Biri “olur” diğeri “olmaz” diyorsa, çocuk işine hangisi geliyorsa onu seçme şansı buluyor, durumu çok iyi kullanıyor. Anne-baba bu konuda da ortak karar almalı ve çocuğun önünde tutarlı davranmalıdır, mevzu yemek de olsa! Bu durumda ya siz eşinizi fikrinize ikna edeceksiniz, ya da eşiniz sizi sanırım! kendisi de yemek sorunu ile büyüyen ve yemek sorunu olan bir çocuk annesi olarak bunları söylemek istedim. Umarım biz de tez zamanda “çocuğunun yeme sorunu olmayan anneler” kategorisine geçebiliriz.. 🙂 Sevgiyle..

    • 2,5 yaş bence kendi kendine yemek yeme konusunu oturtabileceğiniz bir yaş. Yorumların ne kadarını okudunuz bilmiyorum ama harika öneriler var. Onları dikkate alarak yol yakınken benim düştüğüm duruma düşmekten alıkoyun kendinizi.

  26. sevgili Elif

    yazını okudum ve son paragrafa gerçekten çok üzüldüm.Neden anneliği eline yüzüne bulaştırmış oluyorsun ki? Hiç te bile seni tanımıyorum nasıl bir anne olduğun konusunda yorum yapamam ama yazdığı yazıların içtenliğinden hiçte bu işi becermemiş bir anne olduğuna inanamam.
    Deniz’in yemek yememesine gelince bencede bunun altından bir şey daha doğrusu Derin çıkacak.Tamamen dikkat çekmeye çalışıyor. Ne kadar çok sevilirse sevilsin küçük bir kardeşin varlığı dikkat çekmeyi gerektiriyor bana göre sen ne dersin ?

    • Güzel sözlerin için teşekkür ederim, bir. Derin konusunda da sana katıldığımı eklemek isterim, iki 🙂

  27. anne babanın kararsız ve tutarsızlığı ve tabi sabırsızlığı çoçuklarımızın yemeklerini uyarılarla yüksek ses perdesinde konuşma ve tabi tehditlerlele yedirmemiz yani baskı uygulamamız sonucu uzayıp gidiyor diye düşünüyorum …..
    yukardaki cümle 4.5 yaşındaki kızım ile tecrübeme dayanarak vardığım sonuç ….baskı yaptığın herşey gelip seni(buluyor) yani sizi aileyi etkiliyor….
    şu kısacık annelik tecrübemin tamamına yayabileceğim kızım ile ilişkilerimde ne konuda kararsız kalmışsam davranışlarıma yansıyor arkasında tutarsızlıklar geliyo sonra patlamalar ve hep başa dönüyoruz offffff poffffffffffff……..

    • “anne babanın kararsız ve tutarsızlığı ve tabi sabırsızlığı çoçuklarımızın yemeklerini uyarılarla yüksek ses perdesinde konuşma ve tabi tehditlerlele yedirmemiz yani baskı uygulamamız”

      Budur bizim evin halleri. Buydu daha doğrusu, yakın zamana kadar.

  28. Elif’çiğim, belki hatırlarsın yazdığımı; Aslı (çok şükür) pek iştahlı bir çocuk. Pek yemek seçme ve yeme problemimiz olmadı. Dolayısıyla evet, o da -hatırlamıyorum bile kaç yaşından beri- kendisi yiyen bir çocuk. Elbette bazen çok yorgun veya hasta olursa biz yardımcı oluyoruz. Veya son 1-2 kaşığında, tabağını sıyırmasında.
    Artık ona soruyoruz, ne kadar yiyeceksin diye. O söylüyor miktarını. Mesela benim etrafımda yemeyen çocukların veya yemelerine yardım edilen çocukların tabaklarına hep çok miktarda yemek koyulduğunu görüyorum. Dolayısıyla önce miktarına da bir bakınız 😉
    Bence Doğan’ın seni engellemesine izin verme bu konuda! Selam söyle benden 😉 Tutturduğunuz yol doğru yoldur! Devam ediniz! Elbette meyvelerini yiyeceksiniz. Ama geç ama erken. Hem Deniz kilo verirse ne olur ki? Benim kızım her yaz kilo veriyor. Yemesi azalıyor. Sonra yine alıyor. Tabiiki tam olarak kıyaslanamaz ama eğer sen de kendine herşeyin yolunda olduğunu söyler ve 1-2 kilo kaybetmesinin endişe edecek birşey olmadığına gerçekten inanabilirsen daha kolay geçirebilirsin bu zamanı diye de düşünmekteyim.
    Bence tek kriter var bu yaşta: okulda nasıl yiyor? Eğer bu çocuk okulda kendi besleniyorsa, eğer bunu kendi becerebiliyorsa siz ona evde yardım ederek gerçekten “yardım etmiş” olmuyorsunuz bence. Onun gelişimini engellemiş oluyorsunuz. Ayrıca bu çocuklar zaten okulda acayip iyi besleniyorlar! Mesela bizim kız okulda yediklerinden sonra besin olarak ek bir besin alması gerekmiyor bence. Vitamininden, et suyuna, karbonhidratına kadar herşeyi yiyor. Sadece mide açlığını doldurmak için yiyorlar bence akşam. Eh Deniz de eğer akşam acıkmıyorsa, yemesin. Veya yediği kadar yesin. Onun sağlığına bir zararı olduğunu düşünmüyorum, dediğim gibi. Nitekim ecnebi annelerin yedirdiğini ben de görmedim hiç çocuklarına 🙂
    Haftasonrları da belki öğünlerinizi ikiye veya 2,5’a indirebilirsin: Kahvaltı ve ardından erken bir akşam yemeği. Arada da sadece biraz meyve? Bence denemeye değer!
    Biz arkandayız kapı gibi. Doğan’cığım, kusura bakma bu seferliğine 😉

    • zeynepin yorumunu okumadan asagi yorum yazmisim, bu yoruma tamamen katiliyorum. az yesin, birsey olmaz, once bu konuda doganla anlasmaniz lazim. yemek yedirmeyin evet, 2-3 yasinda cocuklar kendi yiyorsa ve 4 yasindaki cocuk da normalde okulda kendi yiyorsa evde yedirilmemeli.

    • Bu yorumu ise PVC kaplatıp Doğan’ın cüzdanına koyacağım 😀

  29. Sevgili Elif,
    Yukarda yazılan yorumlardan bazılarını okudum ama bazıları çok uzundu (malum zamanla yarışıyoruz) okuyamadım. Belki birisi daha yazmıştır bunları. Naçizane benim fikrim, bu tamamen piskolojik. Ne kadar belli etmesede Derin kaynaklı olabilir. Öncesinde nasıldı? Yada Derin ek gıdaya geçmeden nasıldı? Farketmeden aile içinde yemekle ilgili yapılan konuşmalar etkilemiş olabilir diye düşünüyorum.

  30. benim kızım 1 şubatta 3 yaşına girecek, altı aylık olup ek gıdaya geçtiğinden beri yemiyor, hep çok zayıf, her yolu denedim, çok ağladım, en son sizin önerdiğiniz “çocuğum yemek yemiyor” kitabını okudum ve biraz rahatladım, ama annelik içgüdüsüyle hep doyurmak isteği beni de rahat bırakmıyor tam olarak..ne kadar bilinçli, eğitimli olursak olalım biz türk anneleri yemek konusunda çocuklarımızı rahat bırakmıyoruz, tabi kendimizi de..

  31. şiştim ben bu konuda, şiştim! bazen hadi derken kesinlikle abartmıyorum midem bulanıyor. Kalbimin atışları değişiyor. Nerdeyse panik atak oluyorum. Tiksiiniyorum bu yemek yeme stilinden.

    Dün diyor ki Selim bana, yemek yerken ağzım yoruluyor. Dinlenmek istiyorum ama şu an börekleri çok sevdiğim için dayanıyorum. (milföy börek seviyor ) İnsanın ağzının yorulması ne demektir yahu!

    bir şey yiyecekse -sen yedir- diyor. ve arada mutlaka dinlenmek istiyor.. sanırsın işkence.. tiksinç değil mi? Biz niye bayıla bayıla yiyoruz, keşke biz yorulsak !

  32. allah’a çok şükür bu konuda bir problemimimiz olmadı, biliyorum ki Dolunay yemek yemiyorsa o hafta hasta filan olacaktır, iştahı kaçmıştır, yoksa bir problem olmuyor.. 2007 mayıs doğumlu… nerdeyse 2 yaşından beri kendisi yiyor. Ben bu konuda çok şükrediyorum.. Nasıl kendisi yedi derseniz. Biz hiç karışmadık oturmaya başladığından beri mama sandalyesine oturtup eline çatal kaşık verdik.. ve döke saça yedii.. Sonra da gün geçtikçe düzgün yemeye başladı… sonra sandalyede oturmaya başladı şimdi bizler gibi yemek yiyor desem yalan olmaz… blog sayfamda da kızımın resimlerini görebilirsiniz biraz tombul bir çocuk tabiki:)

  33. Benim örnek de işine yarar mı bilemedim ama, Ayaz henüz 16 aylık, makarna, bölünmüş köfte vb şeyleri yarısını döke saça da olsa kendi yiyor. Çorba gibi, sulu yemekler gibi şeyleri henüz denemiyoruz çünkü gelişimi henüz o kadarına elvermiyor. Sabah kahvaltıda, haşlanmış yumurtasını, doğrayıp önüne koyduğum peynirini filan da kendi yiyor. Tabii benim yedirdiğimin yarısı kadar yiyip sonra sıkılıyor ben tamamlıyorum. Ancak bazı şeyleri sorunsuz yiyor sıkılmıyor. Mesela yumurtasını bitirmeden bırakmaz..

  34. Elifcim sanki geleceğimi görür gibiym yazdıklarını okudukça..
    benim oğlum 4 aylıktan beri önce biberon sonra ek gıdalarda hep sorun çıkardı.
    kaan da şimdi 19 aylık ve hala yemiyor. oyunla da yemiyor.
    denemediğimiz şey kalmadı. bağırıp çağırmak da buna dahil
    evimizde huzurumuz yok ve ben bir aydır psikolojik danışmana gidiyorum.
    bizim evdde de suçlu benim…
    daha 19 aylık bebeğe de yemezsen yeme denmiyor ki, ben desem babası kıyamıyor.
    senin tracy ferber yöntemlerini bile uyutmak için kullanamıyorum. niye? babamız kıyamıyor…
    kolay gelsin hepimize, ben de yemeke yememe sorunuyla ilgili gelişmeler oldukça yazacağım
    işin bir de şu tarafı var ki, çocuğumuz yemek yemeiyor diye isyan ettiğimizde, derdimizi anlatmaya çalıştığımızda. sus daha ne dertler var deyip bizi susturmaya çalışan blogcu anneler, izleyiciler de var..
    kolay gelsin bize gerçekten kolay gelsin.

    • Babalar bazen nerede ne kadar karışmalarını bilse hayat daha kolay olacak. Onlarsız n’parız, Allah başımızdan eksik etmesin de… Kıyamıyorlar çocuklarına, biraz fazlaca.

  35. elif ben cok bilgili degilim, ama kendi deneyimimden soyle bir onerim var: daha gevsek olsaniz? ama yedirmek degil soyle: ornegin “annenin yemegi bitince” deniz daha yemek istiyorsa otursun sofrada, yavas mi yiyor, yesin? yok yemeyecgim, doydum diyorsa, kaldir onunden gitsin oynasin zorla yemekte de oturmasin.
    bizde daha dun olan olayi anlatayim, kizimiz aksam yemegi saatinde sadece domates istedi ve domates yedi, baska birseye dokunmadi, sonra da doydum benim yemegim bitti dedi. gitti oynadi biraz, 1 saat sonra yatma saati geldi, ben aciktim sut ve cereal istiyorum dedi, tamam dedim oturttum, makarna ister misin dedim tamam dedi, yemeye basladi, sonra kofte yogurt vs cok buyuk bir yemek yedi. bunu istememis olsaydi domatesi yiyip yatmis olacakti ve ben yemeye zorlamayacaktim. bizimle beraber oturmasini istiyoruz, oturunca su veya bu yemegi istemiyorsa baska secenek de sunuyoruz. her istedigi oluyor seklinde degil, ama evde birsey varsa verebiliyorsak veriyoruz. bazen yemek yerine sadece meyve yiyor, ihtiyaci oyleymis diyorum. bazem de sadece makarna. sonra da doydum deyince fazla zorlamadan masadan kalkmasina izin veriyoruz. tek yaptigim doydum dedikten sonra da birseyler onermek, sunu ister misin falan seklinde, bazen yeni birsey onerince onu da yiyor.

    ama bazi gunler cok az bir yemek yiyip yatiyor ve kalktiginda iyi bir kahvalti ediyor. agzina yedirmemelisiniz bence, ama sinir harbine de donusmemeli, once doganla aranizda bir gorus birligi lazim. bir cocuk 3 ogun tam yemek yemesi gerekli degil, 1-2 iyi ogunle de idare ediyorlar, kahvalti iyi edip, okulda da iyi oglen yemegi yiyorsa aksam az yemesine takilmayin. 1 kilo verse de brisey olmaz, saglikli, mutlu olsun, o agzina yedirilerek aldirilan bir kilosu eksik olsun.

  36. Yanitlar arasinda hic “biz kati gidalara gectigimizden beri kendi haline biraktik, hic dert etmedik, ustelemedik, kendi kendine doke saca yedi, ama yine de yemiyor” diyen bir yorum gormedim. Var midir boyle bir tecrubesi olan?
    Eger yoksa sorunun cevabi belli zaten.

    Benim oglumla tecrubemi soracak olursa, coook uzun hikaye ama kisacasi ne zaman ki gercekten yemesini problem yapmamaya basladik, gercekten icimden o sikintiyi attim, ondan sonra guzel yemeye basladi… Birden degil tabii, iki gunde duzelecek bir problem degil bu… Sabir sabir sabir…

    Not: Anladigim kadariyla Deniz hasta. Bu tip degisiklikleri, “yeme egitimi”ni hastalik veya hayatinda buyuk bir degisiklik olmadigi zamanlarda yapmak daha iyi olacaktir diye dusunuyorum…

  37. Selam Elif,

    Yukaridaki yorumlari henuz okumadim. Benim onerimi bir baskasi onermis olabilir.
    Soyle bir sorum olacakti. Deniz ayni seyi okuldaki yemek zamanlarinda da yapiyor mu? Okulda ayni davranisi gostermeyip onune konulani yiyor evde ise bunu yapmiyor ise sanirim bu davranisi istahsizliga baglayamayiz. Birde Deniz yemekten hemen sonra mi yatiyor? Yatmiyorsa seninle ve babasiyla ne kadar sure beraber olup birseyler yapiyor? Deniz tahminimce yalniz ve yalnizca sizin (ozellikle de ANNE’sinin) ilginizi istiyor. Bunuda kendince en cok saglayabildigi yerin yemek masasi olduguna karar vermis kendince sanirim. Aile olarak aksam yemegi rutininiz nasildir bilemiyorum Elif’cigim (mesela yemek sirasinda ailece sohbet edip gun icinde yasadiklarinizi paylasir misiniz ya da herkes sadece yemegini yemege mi odaklanir vb.) ama Deniz icin rutininize ufak degisiklikler yapip onunla aslinda her zaman ilgilendiginizi ve onunla paylastiginiz zamanin her zaman sizin icin (ozellikle de senin icin) ne kadar degerli oldugunu bir sekilde anlatip, hissettirebilirseniz belki yemek yemege olan ilgisi artip, yemegini yemesini saglayabilirsiniz. Aksam yemegini heyecanla bekledigi bir zamana donusturmeye calisin. Deniz dogal olarak Derin ile daha cok vakit gecirilip ilgilenildigini, kendine yeterince vakit ayirilmadigini dusunuyordur kendince. Ozellikle de gunun bir kismini okulda gecirdigi icin. Aksam yemeginde hem anne hem de baba yaninda oldugundan sizleri mumkun olabildigince yaninda tutmaya calisiyor cunku sizleri gun boyu ozluyor.

    Bilemiyorum az bucukta olsa yardimim olabildi mi? Biraz daginikca yazdim kusura bakma. Bir yandan benim ufakli beni cekistiriyor. 🙂

    Kolay gelsin Elif’cigim. Her sey zamanla yerine oturur..

    Sevgiler

  38. Merhaba Blogcu Anne 🙂
    deniz arkadaşın bu sıralar pek yemekle arasının olmadığını söylüyorsunuz. Ve belkide bu sorunu kendinizde görüyorsunuz. Aslında benim düşüncem bu sorun kimse yüzünden gelişmiyor. Bazen bu gibi olayların çeşitli çözümleri olabilir. Örneğin: deniz arkadaşımın fikrini alabilirsiniz ve istediği şeyi yaparken ondan yardım istemek. Böyle yapmış olduğunuzda bu yiyecekte kendi katkısı da bulunduğundan yeme ihtiyacı duyacaktır. İkinci önerim yediği şeyleri çeşitli süslemelerle ona sunabilmenizdir ki. Bu onun çok ilgisini çekeceğinden tadına bakma gereği hissettin. üçüncü ve son örnekte şu. bir yiyuecek çeşidini sürekli önüne koymamak. sürekli farklı menülerle destek vermenizdir. farklı birşeyler görmesi belkide tadını alma merakı getirebilir… Bu arada blogunuz çok güzel olmuş. Çok beğendim. İyigünler blogcu anne 🙂

  39. Bizim de sebze yemesi konusunda problemlerimiz var, ıspanak ve pırasa gibi şeyleri ancak böreğin içinde olunca yiyor. Ama onun dışında kendisi yiyor. Ve fakat ortamda onun bir yemeği yemesi konusunda herhangi bir inatlaşma olursa asla yemiyor. Yani belki sizin bunu problem olarak gördüğünüzü sezinliyor olabilir.

    Belki siz de yapıyorsunuzdur ama yine de yazayım, yemek sohbetleri çok işe yarıyor. Bir de yemeği onun beslenmesi için bir ortam olarak kurmuyoruz, hep beraber çala kaşık yiyip muhabbet ettiğimiz yer olarak bakıyoruz. Hatta bazen ortaya koyduğumuz bir salatayı veya yoğurdu yarış halinde bitirmeye çalışınca o da coşkuyla katılıyor yemeğe 🙂 Ama ben ne zaman eksik beslendiği konusunda panik yapsam işler çıkmaza giriyor.

    Bir de kitap okumayı seviyor Deniz, bizimkinin çok sevdiği bir yemek kitabı var, gerçi Deniz’e küçük gelebilir, çünkü biz de 1 yaşındayken almıştık, çok sevmişti; aslında hala ara ara bakıyor: http://www.amazon.com/Can-Eat-Rainbow-Annabel-Karmel/dp/075665162X/ref=sr_1_19?s=books&ie=UTF8&qid=1295901382&sr=1-19
    Annabel Karmel’in daha büyük çocuklar için olan kitapları da varmış. Ya da bunlara benzer kitaplar alabilirsiniz. Birlikte yemek yapabilirsiniz, bazı çocuklar kendi yaptıkları yemekleri daha iştahlı yiyormuş.

    Ama sanırım esas kilit nokta, sizin bakışınız. Bu kesinlikle senin başarısızlığın değil. Bizim gibi insanlar zevkle yiyor yemeklerini ve herkes zevk alsın istiyoruz ama yemekten zevk almayan insanlar da var. Belki Deniz’in fikirlerini sorabilirsin, nasıl bir sofra, nasıl bir yemek ister? Onun istediği şekilde ailecek farklı şeyler deneyimleyebilirsiniz. Örneğin biz çerezlerimizi salonda hep birlikte yerde oturarak yiyoruz. Belki yere örtü serip sofrasını kendisi kurması, üzerinde kendi kendine yemesi de zevk almasını sağlayabilir. Ben kurallar ve rutin konusunda fazla rahatım tabii, bu sizin aile için pek uygun olmayabilir ama Deniz’i de dahil etmek ve onun da fikirlerini almak işe yarayacaktır diye düşünüyorum.

    Çok kolay gelsin, sevgiler…

  40. Bende de ayni versiyondan var 🙂 Önce saat şu oluncaya kadar bitirmen lazım dedik. Sonra ben saat istemiyorum diyince pedagoğa danıştık. Onun için çok da önemli olmayan bir oyuncağı ile oynamama cezası verin dedi. Ama o da fayda etmedi. Ben de pes ettim. Buğra’yı yedirmeye başladım. Ama gel gelelim bugün veli toplantısında Buğra’nın okulda da etrafı ile ilgilenmekten, sohbet etmekten yemeğini zamanında bitiremediğini söylediler. Keşke bu işin de uyku konusunda olduğu gibi bir formülü olsaydı…

  41. […] Kafayı.Yemek.Üzereyim. Bıktım. Yıldım. […]

  42. elif’cigim,

    istegin uzerine dogan’a aktarman icin bizim evdeki hali yaziyorum. ustteki yorumlarin hepsini okuyamadim. benimki istisna midir, herkesin cocugu gibi midir bilemiyorum.

    bizim kiz 3 yasinda. yemegini kendisi yiyor. catalla, kasikla ya da elle. guzel guzel yiyor. az da olsa yemek seciyor. sevmedigi tatlar ve sebzeler var, kendi cocuklugumu dusunup israr etmiyorum. her gun mukemmel performans gormuyoruz. ozellikle corba kasiklarken, bikip “sen yedirsene,” dedigi oluyor. bizdeki kural, sofraya ne konulmussa onlardan yenecek, ayri yemek pismez, buzdolabindan fazladan birsey gelmez, sofradan kalkinca yemek bitmis sayilir. ama masadaki cesitlerin hepsini/cogunu yemek zorunda degil. mesela corba sebze yemegi pilav yogurt salata var diyelim. sadece yogurt yemek isterse yer. ama iki gun ustuste ogle aksam “ben yogurt yiycem baska bisi yemiycem!” deyince azicik hot! ediyorum.

    gelelim bana: her ne kadar kendi koydugum bu kurallara riayet etmeye calissam da bu konuda cok istikrarli sayilmam. bazen kendimi israr ederken buluyorum. yemezse uzuluyorum (herkes gibi). sadece beni memnun etmek icin istemedigi birseyi yapmasina razi olmadigim halde bazen uzuldugumu soyluyorum. bazi yemekleri sevmemesinin onceden yaptigim bir yorumdan, ya da guzel pisirememis oldugumdan falan kaynaklandigini dusunuyorum (bunlar da salakca dusunceler tabii).

    en onemlisi deniz’in yemegi kendi yemek istememesinin normal mi anormal mi oldugundan cok, senin buna uzulmeni, problem etmeni, takmani normal buldugumu soylemek isterim. eger bu konu senin icin onemliyse, neden bosveresin ki? elbette ustune gideceksin, cozum bulmaya calisacaksin. eminim her gun baska bir suru problemle karsilasiyorsundur, ama onlarin senin icin onem derecesi bundan az oldugu icin farkinda olmadan gecip gidiyorsundur. cozum bulamadigin icin kendi hatan olarak goruyor olabilirsin ama problemin kaynagi kesinlikle sen degilsin, belki cozumu de senden cimayacak.
    opuyorum.

  43. Çok teşekkür ederim. Üşenmeyip, uzun uzun yazdınız, çok teşekkürler. Her yorumu okuduğumda daha iyi hissettim. Eksik olmayın.

  44. Elif selam. bu konuda sana akıl verecek en son kişiyim. oğlum daha yeni 1 yaşında ve ilk cocugum. ama sorununa cok üzüldüm ve yerinde olsam ne yapardım diye düşündüm.

    Sevdigi yemekler, israr etmemek, yemekte oturtmak yemese bile bunları denedikten sonra. mesela Deniz kitapları cok seviyor. aksam yemeğinde yediği her tabakla ilişkilendirerek kitaplarını okuyacağınızı. ve onu karşına alıp gerekirse babasıyla birlikte. yemek yememesine cok üzüldüğünü, onu yemek yerken görmenin seni ne kadar mutlu ettigini. onun sevdigi yemekleri onlara sevgini katarak yaptığı yani icindeki duygularınızı ona acıklasanız. ve sonrada bir cozum olarakta yedigi yemekle orantılı kitap okunacağını söyleyebilirsiniz belki. 2 kaşığa 2 paragraf yada 2 sayfa gibi mesela. umarım bir an önce keyifle yenen sofralarınız olur 🙂

  45. merhabalar, bir yerde okumuştum: çocuk havuza girecek ama biraz yavaştan alıyor, azıcık da tedirgin. anne havuzun içinde. çocuğuna ısrarla endişelenmemesini ve gelmesini söylüyor. belki 10 kez hadi diyor. ‘Hadi, yapabilirsin’. annenin davranışında sakıncalı bir durum yok gibi görünüyor, fakat çocuk bir süre sonra bir şeye motive olabilmesi için 10 defa ‘Hadi’ denmesine ihtiyaç duyar hale geliyor:) Çocuklarımızı büyütürken sanırım en çok zorlandığımız şey karar verme süreçlerini sabırla beklemek.
    Elif Hanım, bence sürdürmeye çalıştığınız tavır çok doğru. yemek yemek ödüle cezaya bağlı olmamalı. yemek yemek bir ihtiyaçtır ve kişi acıktığı zaman bu ihtiyacını karşılar. Eşinizle fikir birliğine vardıktan ve bu uygulamayı sabırla ve sakinlikle sürdürdükten sonra Deniz’in yeme davranışı düzelecektir.

  46. merhabalar

    oncelikle yemek yedirme hastaligi kesinlikle bizim kulturumuzde varolan bir sey. nasil; aciklayayim. genelde yurt disinda cocuklara aksam yemegi olarak sadece sebze corbasi iciriyorlar. ikindide atistirdigi icib bu kadarini yeterli goruyorlar. hatta bloglarda oglumun yasitlarinin gece biberonu alip almadigini arastirdigimda gordum ki turkiyede bu cok sik ama yasadigim yerde kesinlikle tavsiye edilmiyor.
    bence zaten oruc, ramazan sofrasi, sebze meyve bol bir kulturun insanlari olarak cocuklarin neredeyse bizim gibi yemesini bekliyoruz. bence ustune gitme sadece belki ikindide biraz daha atistirip aksam corbayla halletmeye calis mesela? bir cok yetiskin bile sadece azicik atistirma ile aksami gecistiriyor ve digerlerinden de daha saglikli yasiyor.
    ben yemek yemegi sevmezdim cocukken, annem babam zorlamadi da. iyi de yapmislar ne kuculdum ne hastalandim. sadece biraz mizmizlandim

  47. Selam’ Benim oglum daha 1 bucuk yasinda ama ben de yemek konusuna takik bir anneyim.O kadar ki oglumun yemek yemesi benim nese endeksimi olusturuyor 🙂 Boyle durumlarda kayinvalidem sunu der ‘Amaaan kizim, bosver nasilsa biraz buyuyup adam olunca oglum biraz az ye demek zorunda kalacaksin’. Demem o ki, ben olsam ben de kafayi yerdim ama biraz rahat olmak lazim galiba.

  48. Elif Selam,
    Ben de çok daha beteri var, büyük oğlum 5,5 yaşında, ne okulda ne de evde kendi kendine yemek yemiyor, “hadi yaşar”, “hadi oğlum” yersen şunu yapacağız bunu yapacağğız naralarıyla bile 1-2 lokma zor yedirebiliyoruz, öğretmeni de çok şikayetçi bu durumdan, biz yedirirsek itirazı yok ama onda da yut hadi vs ile hep… bazen kızıp senin metoda dönsek de üzülüp eskiye dönüyoruz, 13 aylık 1 kardeşi var biraz da onu kıskanıyor ve ilgi odağı olmak istiyor gibi geliyor, hafta sonu gelşimsel pediatride randevumuz var sorularımdan biri de bu olacak. bu arada ufaklık daha şimdiden kaşıkla kendi yemeye hevesli, yaşar şu yaşa geldi 1-2 ker oda makarnadır hevesle yemek istediği… bende küçüklüğümde ite kaka yiyen bir çocuktum biraz ırsi olabilir mi diyorum bende kendi kendime… gelişmeleri yaz takipteyim

  49. Merhabalar, benim eşimle kardeşi arasında beş yaş var; annesi kardeşini biberonla beslerken yatış pozisyonuna geçip “anne bana da ver” dermiş. Bence kardeşi kadar ilgi görmek istiyor, siz çabaladıkça da ters tepiyor, sizi iyice çıkmaza itiyor. Neşe Erberk okullarında yemek vakitlerinde o gün menüde ne varsa yemek yedikleri masaya koyuluyor, çocuklar kendileri yemeklerini alıyormuş ve aralarında yemek seçen çocuk pek olmazmış. Neşe Erberk, çocuğun kendi beslenme ve doyma sorumluluğunu çocuğun kendisinin alması gerektiğini söylüyor. Benim oğlum iki yaşında, bu iki yaş sendromu ile, iki üç yaş çocuklarının inatlaşma ve yemeğini yememeye meyilli oluşu nedeniyle; çocuğa bu yemeği sevdin mi diye sormak yerine yalnızca biraz daha ister misin diye sormak gerekiyormuş; inat döneminde olduğu için hayır sevmedim demeyi alışkanlık edinip sememeyi öğrenmemesi için…ve kesinlikle ısrardan uzak durun diyorlar. Benim oğlum yemek konusunda zor bir çocuk değildir, çoğu zaman kendi yer, bazen benim yedirmemi kendi ister, özellikle hastalık zamanlarında yemek seçer o zaman anne olarak dayanamayıp ısrar ettiğimde de hastalığı bitince de o yemeği yemediğini görüyorum; ısrara gelmiyorlar gerçekten. Sizin çocuğunuzla yaş grubumuz aynı olmasa da anlattıklarımdan belki bir pay çıkar diye düşünüyorum. Mükemmeliyetçi anneleriz biraz da, herşeyi tam olsun istiyoruz, üzerinde çok duruyoruz birşeylerin. Biz biraz daha rahat olsak, bu çocuğumuza da yansıyacak sanki. Bir de farklı bir bakış açısı korkularımızın hayatımızı yönettiğini söylüyor; çocuk yemek yemez ya da yemek seçerse ne olur sorusunu, çıkan cevaba yine öyle olursa ne olur diye sormamızı söylüyor o görüş. Sonunda bir korkuya ulaşırsa cevap, o korkuyu yenmemiz için kendimizi yönlendirmemiz gerekiyormuş. Sabırlar diliyorum.

  50. Benim oğlum da 33 aylık , normal kiloda doğmasına rağmen şu anda 10,5 kg ve 88 cm. 1 yaşından sonra kilosunda gerileme başladı ve hala devam ediyor, gitmediğimiz doktor kalmadı, birşey çıkmadı, en sonunda dün oyun grubuna gttiğimiz kreşin psikolog’u ile görüştüm. Üstüne düştüğünüz için böyle yapıyor dedi, bunun farkındayım dedim, artık sadece masada yedirmeye çalışıyorum, genelde 2-3 lokma sonra evde gezinmeye başlıyor ve ben de peşinden gidiyordum, artık yapmıyorum. Yine dün sabah yumurtasını yemek istemedi, ekmeğe salça sürmek istedi, sürdü, sonra yememek için bi sürü bahane buldu. ekmeği parçaladım lokma olarak verdim ağladı, bütün verdim ısır dedim ağladı. Tamam Demir, hadi sen bugün kahvaltı yapma hadi git dedim sakince..sonra baktım yemeğe başladı. 1 dilime yakın ekmek salça ve peynirle yendi, omleti bitti, 2 dilim sucuk yedi üstüne, yanında 5-6 zeytin..Tabii bu kahvaltı saati 11 e kadar sürünce bir sonraki öğünü akşam yemeği oldu ama onu da isteyerek yedi az miktarda da olsa ( yarım kase buğdaylı sebze çorbası – biraz ekmek ) bütün günü böyle kapattık..
    Bu arada psikologa hata annedeyse bir çocuğu yiyen diğeri yemeyenler nasıl oluyor o zaman dediğimde de onu da cocuklar dikkat çekmek için yapıyor, senin 2. çocuğun olsa bence o iştahlı bir cocuk olacak kesinlikle dedi..

  51. […] dünyanın en güzel tecrübesi oldu” dedirtmişti. Her ne kadar aralarda dayanamıyorum, yapamıyorum şeklinde yardım çığlıkları atsam da özellikle son zamanlardaki sofistike diyaloglarımız […]

  52. Merhaba,
    Blogunuzu yeni kesfettim, saatlerdir okuyorum. 5 yasinda bir oglum var ve ikinciye 23 haftalik hamileyim. Oglum asla sebze ve meyve yemez. Sebzeyi corbalarda farketmezse yiyor, haftada bir isirik muzdan baska meyve agzina surmuyor. Surse de kusuyor. Okulundan da durum ayni, yani ise yaramadi. ama sevdigi ne varsa 2 tabak bile olsa yer. Bu durumun bebekliginde blendira alismasindan kaynaklandigini dusunuyorum hatta benzer deneyimi olan annelerle de ayni kaniya vardik. Yapacak hic bir seyim yok, keske gunde sadece 1 adet elmayi yeseydi de ben her ogununu ellerimle yedirseydim. Sonuc olarak neyi ne kadar yediginden cok ne yedigi daha onemli. Midesine 1 yasindan beri meyvenin “m”si girmemis bir cocugun annesi olarak diyorum ki lutfen uzulmeyin, gerekirse yedirin ellerinizle.
    Sevgiler,
    Esra

    • Çok teşekkürler. Biz son zamanlarda benim salıvermemle bayağı bir aştık bu olayı. Aştık derken, yine çok uğraştırıyor, hadi’letiyor bizi. Ama artık üzerine eskisi kadar düşmüyoruz ve hepimiz rahat ettik.

      Teşekkür ederim paylaşımınız için. Bebeğinizi sağlıkla kucaklamanızı diliyorum.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s

%d blogcu bunu beğendi: